ویرگول
ورودثبت نام
jamshid niromand
jamshid niromand
jamshid niromand
jamshid niromand
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

خانه دوست کجاست

خانه دوست کجاست ؟

جمشید نیرومند

این روزها تقریبا همه واکنشها به یک سخنرانی مهم حول و حوش خرید و یا عدم خرید واکسن شکل گرفت .بجهت اهمیت وحساسیت شرایط اجتماعی و در گیر بودن آحاد جامعه با یک چنین همه گیری خطرناکی طبیعی هم بود.دقت کردم کمتر زوایای دیگر این سخنرانی مهم از جمله طرح بحث دلایل و ضرورت حضور ما در منطقه مورد توجه قرار گرفت . در این سخنرانی مهم عنوان شد :

""در مورد حضور منطقه‌ای ما که مدام میگویند چرا ایران در منطقه حضور پیدا میکند، نظام جمهوری اسلامی موظّف است طوری رفتار کند که دوستانش و هوا دارانش در منطقه تقویت بشوند؛ این وظیفه‌ی ما است. حضور ما به معنای تقویت دوستانمان و تقویت هوادارانمان است. ما نباید کاری کنیم که دوستان و وفاداران به جمهوری اسلامی در منطقه تضعیف بشوند؛ این حضور ما یک چنین حضوری است""

حضور منطقه ای ما عمدتا در جهت حمایت از مستضعفین و مسلمانان مظلوم بعنوان یک وظیفه الهی و مبارزه بادشمن در خارج از مرزها توجیه میشود و این حضور حول و حوش مبارزه با استکبار جهانی مشخصا آمریکا و نابودی رژیم صهیونیستی شکل میگیرد.راهبردی که قدمت آن از سخنرانی رهبر فقید انقلاب در پانزده خرداد 42 قبل از پیروزی انقلاب اسلامی شکل میگیرد .

موضوع حضور ما در منطقه و طبعات آن را شاید بحق باید علت وعلل بسیاری از موضوعات کشور دانست. از جمله همین ضرورت خرید و عدم خرید واکسن عدم تصویب اف ای تی اف خروج ونحوه بازگشت آمریکا به برجام و احتمالا احساس تکلیف نظامیان جهت شرکت در انتخابات و احتمالا تلاش مجلس برای تغییرقانون انتخابات احتمالا احساس تکلیف شورای نگهبان جهت بسیاری ازرد صلاحیت ها و بطبع احتمالاحضورکم رنگ شهروندان در انتخابات واحتمالا وجود مشکلات و گره های بزرگ اقتصادی نرخ ارز تورم بورس رکودتولید گرانی ...واحتمالا معضلات ومشکلات موجود اجتماعی مهاجرت خودکشی طلاق نرخ باروری دزدی قتل و خارج از ظرفیت اداره شدن زندانها ... مشکلات و معضلات فرهنگی خود ترجیجی خود شیفتگی نفاق و دورویی و چند شخصیتی بودن افراد... مشکلات محیط زیستی مازوت آلودگی ومهمتر از همه احتمالا علت عدم توفیق در رسیدن به جایگاهی که برای سال 1400بجهت شرایط برتری منطقه ای ایران در سال پیش بینی شده بود .

الحق که خالصانه و ایثارگرانه چهل و یک سال برای عزیزان دوستان و هوادارمان از مملکت و خودمان در سخت ترین شرایط مایه گذاشتیم جانفشانی ها و هزینه ها کردیم شرایط دوستان و هوادارانمان را در منطقه ارتقا بخشیدیم . اما اگر مشکلی برای ما پیش بیاید آیا دوستان و هوادارامان ما در منطقه در شرایطی هستن که مقبول و مورد حمایت جامعه جهانی بوده و دیگر در ادامه راه نیازی به کمک انحصاری ما نداشته باشند؟ آیا این دوستان و هواداران در ادامه راه خود میتوانند ما را بعنوان الگوی موفق خود در اداره جوامع خود مطرح نمایند؟ آیا شرایط سیاسی اقتصادی اجتماعی و فرهنگی ما بگونه ای هست که مایه افتخار و امید آینده آنان باشیم؟ آیا سیاست و شیوه مشت و شعار و صاف و روشن و بی مهابا زدن به قلب جبهه دشمن صهیونیستی و استکبار جهانی تنها گزینه ما بود ؟ آیا توانسته ایم همزمان در این چهل و یک سال شرایطمان را ارتقا ببخشیم تا دیگر جوانان و نخبگان آن رنج زندگی در قربت را بر خود هموار نسازند ؟ آیا بنابر استدلال رهبر فقید انقلاب آمادگی اجرای رفراندم بعد از چهل سال حکومتداری را داریم ؟ آیا راهی و گزینه ای نبود که هم دوستان و هوادارانمان را در منطقه تقویت شوند و هم برای زندگی محرومان جامعه ایران حرف بیشتری برای گفتن داشته باشیم ؟ آیا اگر مختار به انتخاب بین زندگی مردمانمان و دوستانمان بودیم به توصیه عقل و وحی کدام را ترجیح میدادیم ؟

واقعا جایگاه دوست کجاست ؟

۰
۰
jamshid niromand
jamshid niromand
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید