
که روزی روزگاری تو از میان گلها همچون پروانهای عاشق پر کشیدی و درون قلبم نشستی؛
قلب من هم، همچون انبوه لالهزاری گلگون تو را در خود نگه داشت تا پرواز و چرخیدنت را عاشقانه بنگرد؛
تو را در خود نگه داشت تا شاید روزی راه آموختن زندگی در دل من را یاد گیری و تا همیشه بمانی؛
با این که میدانم در آن احساس تنهایی را داری که انگار در قفس است و نا ندارد؛
با این حال اگر روزی تو را آزاد کردم تا پر بکشی، این را همیشه بدان که تا ابد هوای بودنت را در دلم حبس خواهم کرد.