چای را برایت می آورم بی هیچ مهری و البته با لبخندی بر لب که طعم تلخ ان از ظاهر شیرینش تلخ تر است و با هم چای را......... با همه ی تلخیش و با تمام قندهای ممکن جهان میخوریم که ظاهر همه ی قضیه ها را حفظ کرده باشیم . اینطوری لااقل برای مردم بهتر است . ما که مهم نبودیم . مردم و حرفشان مهم بود . اخه باید فکر کنند که ما خوشبختیم . مهم نیست که اونها واقعا دوست ندارند که ما خوشبخت باشیم ولی ما دوست داریم که انها فکر کنند که ما خوشبختیم و این عجب روزگاری است که همه همین طوری هستیم . بعد میشینیم و تمام افکارمان را با هم مرور میکنیم پای همان سینی چای ولی یک کلمه به زبان نمیاوریم همه ی افکارمان را برای خودمان مرور میکنیم چون بعد از بیست سال یاد گرفته ایم که اگر حرفی بزنیم قطعا با مخالفت مستقیم یا غیر مستقیم طرف مقابل روبرو میشود . حتی اگر در مورد سیاست باشد مثلا بگوییم چین الان در حال ابرقدرت شدن در حد امریکاست یا در مورد اب و هوا باشد مثلا بگوییم که الان هوا سرد تر از دیروز است یا در مورد جامعه باشد مثلا بگوییم کشور رو به ورشکستگی اخلاقی رفته ... فرقی نمی کند قطعا در هر زمینه ای که صحبت کنیم قطعا با نظر مخالف روبرو میشویم . مثلا چین حالا حالا ها مانده که به امریکا برسد و هوای دیروز سردتر بود نه امروز و جامعه هم رو به ورشکستگی اخلاقی نمیره و این ما هستیم که خیلی افکار پوسیده ای داریم . خلاصه فرقی نمیکند اگر چیزی هم در ابتدا با موافقت روبرو شود فقط برای در دام انداختن تو برای یک ضربه ی محکم تر است . خلاصه باید سکوت کرد چه اینجا چه هرجای دیگه ای برای همینه که چای را با سکوت و قند میشه خورد نه با حرف و قند . این قصه ای است که هست دیگر.... . راستی گفتم فکر . چه فکری بکنیم برای این چای لعنتی با این زجر همراه با ان کمی صبر کن بروم چای دوم را بیاورم تا بعد ...