فصل اول: بچگی
یک خانواده در راه سفر بودند. مادر باردار بود و این اولین فرزندشان بود. در میانهٔ راه، نوزاد دو ماه زودتر و کاملاً غیرمنتظره به دنیا آمد. بله، او در هفتماهگی به دنیا آمد. بسیار ضعیف بود؛ تا جایی که پزشکان جوابش کرده بودند. مادر گریه میکرد و پدر با پزشکان دعوا میکرد.
فصل دوم: زندگی دوباره
حالا یک سال از آن روز در بیمارستان گذشته بود. آیا آن نوزاد زنده ماند؟ حتی فکرش هم عجیب است. آن نوزاد یکساله شده بود: قدبلند، با موهای پرپشت، هیکلی درشت و چشمهایی زیبا. اسم دختر را گذاشتند نازنین زهرا.
فصل سوم: طوفان خاموش
نازنین عاشق چیزهایی بود که مادرش به او یاد میداد. وقتی وقتش میرسید، سریع چادر سرش میکرد و همیشه میگفت: «ای کاش زودتر بزرگ شوم تا بتوانم مثل خانمها شال بپوشم.»
فصل چهارم: تغییر ناگهانی
او الان یازده سالش بود. با یک سریال آشنا شد و بدون اجازهٔ پدر و مادرش آن را دید. بعد از آن سریال، دیگر آدم قبلی نبود. پر شده بود از حسرت و نفرت از حجاب. بله، او دقیقاً همان بچهای بود که آرزوی شال پوشیدن داشت. ولی حالا... از شال متنفر بود، اما مادرش مجبورش میکرد که بپوشد.
فصل پنجم: طوفان تخریب
او رفت دربارهٔ بازیگرهای آن سریال تحقیق کند. که ناگهان... چشمش به یکی از بازیگرها خورد. او پسری بود با موهای بلوند و بلند. از آن روز به بعد، آن دختر پر شد از حسرت و آرزو. او داشت میسوخت؛ شاید مسخره به نظر برسد، ولی برای او آتشی غیرقابل خاموششدن بود.
فصل ششم: نگرش تلخ
او نمیتوانست با کسی دربارهٔ این ماجرا حرف بزند. همه چیز محدود بود و خسته شده بود. آنقدر به آن پسر بلوند فکر کرد که باعث شد از خیلی از سلبریتیها متنفر شود. تصمیم گرفت معروف شود و برود پیش آن پسر، شاید ببیندش. ولی... او سیزده سال از نازنین بزرگتر بود و تا نازنین به او برسد، او یکی دیگر را پیدا میکرد. و دیدنش هم یک درصد یا شاید کمتر بود. پس نازنین باید بیخیالش میشد. ولی نمیشد؛ خیلی سخت بود. او شروع کرد به فکر کردن: من میتوانم؟ میبینمش؟ از من خوشش میآید؟ نمیتوانم بروم، پول ندارم... و...
فصل هفتم: مسیر جدید
ولی... یک روز نشست و عاقلانه فکر کرد. اینکه او نمیتواند آن پسر را ببیند. و به این نتیجه رسید که نمیشود مسیر زندگی خودمان را برای یکی دیگر بگذاریم که اصلاً معلوم نیست میشود یا نه. پس تصمیم گرفت دیگر عکسهای آن پسر را نگاه نکند و اخبارش را دنبال نکند، چون میدانست این عذاب دادن خودش است. او با خودش گفت: «من خودم را میسازم، ستاره میشوم. طوری که پرسی و امثالش آرزوی یک ثانیه دیدن من را داشته باشند.»