
چارباغ شهرداری رودسر شامل هایبون(نثر+هایکو), سیجو و دوبیتی
هایبون
نثر:
میدان چهارباغ شهرداری هنوز بوی کودکی میدهد،
گرچه سالیانی است دستان کوچکم
فوارههایش را نوازش نکرده اند.
عصرهایی بود که با دامن گلدارم میان برگها میدویدم، گوشهایم پر از خنده های کودکانه خود و دوستان کودکی ام....
هنوز به به یاد می آورم من و مژگان
شب های محرم، به دنبال هم می دویدیم و مادر مضطرب از گم شدنم
در میان چادر های مشکی زنان و طنین طبل ها و زنجیرها و سنج های مردان عزادار عاشورا، صدایم می زد
و من رها و آسوده در سرزمین وسیع قلب مادرم به سبکبالی بادهای شمالی
خنده کنان در لابلای جمعیت عزادارحسینی همچو آهو بره ای تیزخرام می دویدم..
آری نیمکتهای چارباغ رازدار لحظههایی هستند که جسم نحیف کودکانه مان را به بر در می گرفتند، بستنیهایمان آب میشدند و از لابلای انگشتان لطیفمان بر زمین می غلتیدند
قبل از اینکه بچهگانه تمامشان کنیم. مغازهها پر از رنگ و وعدهی شیرینیهای کوچک بودند؛ حالا خاک گرفتهاند و پچپچ نمیکنند.
درختان چارباغ هنوز مرا میشناسند.
مرا می شناسند با همان چهره ی معصومانه دخترک شیرین بازیگوش
من هنوز با همان لبخند شیرین کودکانه از کنارشان می گذرم تا برگها شاد از دیدنم دوباره به رقص آیند
شاید هم سلام دهند.
برگ ها می پرسند
آن کودکانِ بیپروا، حالا کجایند؟ کدام شهر، کدام غربت؟
چارباغ هنوز ایستاده، این ماییم ... که دور شدهایم.
هایکو:
در باد عصرگاه
چین دامنها افشان
کودکی خاموش
-------------------------------
سیجو:
"گلی" در
میدان چهارباغ
لبریز مهر و خاطره است
قدمهای کوچک
در حافظهاش جا مانده اند
کودکی رفت،
ولی عطرش هنوز هست
............
دوبیتی
چهارباغ،
می دوم من در میان چارباغ شهرداری
باز هم پیچیده عطر و بوی گل های بهاری
می شناسد چارباغ شهر، ساز خنده ام را
می کند از خاطرات کودکی ام پاسداری