شعر «مکان لامکان»، سفری شاعرانه به سرزمین عشق ،مهربانی وبارانی است؛ جایی میان طوفان و آرامش، مرغ دریایی و شهر بارانی، که مکانی بیمکان را در دل بحر آزادی میجوید.
زهرا روحی فر

"مکان لامکان
تو را من شعر می دانم
که در هر واژه ات شوری است
تو را من مهر می دانم
که در هر تابشت نوری است
تو را من عشق می دانم
که در هر ناله ات داغ جگرسوزی است،
تو هستی باغبان خسته ی آتش درافتاده به خرمن
نیز می دانم تو دریایی که طوفانی شده از گردباد حادثه
تو آن موجی پریشان آمده از راه دور بی سرانجامی
نگاهت سخت بی جان و کلامت ساز غمگین است
من اما خوب میدانم که تو
در سینه ات داری دلی از یاد من سرشار
دلی از تب بغایت خسته و بیمار
تو می گویی که هستی آسمان و من مه تابان تو هستم
تو می گویی سبویی من ز صهبای درون کوزه ات مستم
تو می خواهی که دریا باشی و من در وجود تو شناور گردم و فردا چو باز آمد،
تو می خواهی که کوهی باشی و من آن غزال تیزپای شوخ شرینکار
تو می خواهی که ماوایی بیابی در میان قلب آرامم
به دور از هرچه بی مهریست به دور از رنج های سخت و جانفرسا
به دور از آنچه قلبت را جدا از عاشقی کرده
من اما با تو اینجا در میان سرزمین آشنایی گفتگو دارم
به تو سوگند، به قلب پاک تو سوگند،
به چشمان و نگاه عاشقت هم،
به هرچه تاکنون جان تو را بی داد فرسوده
به آنچه استخوانی در گلوی بغض آلود تو بوده
هوایت می شوم تا بالهای خسته ات جان گیرد و پرواز در یاد تو آغازی دگر یابد،
من اما مرغ طوفانم
که در طوفان نمی مانم
من هستم مرغ دریایی
که تو سوی دلش با عشق می آیی
من آن مرغ هوایی هستم و تو بانگ آزادی
که می دانم درون مردم چشمان من شادی
بیا با من به سوی شهر بارانی
همان شهری که می دانی
من و تو شهروند شاد آن شهریم
من و تو ماهی آزاد آن بحریم
که شهر سبز بارانی میان بحر آزادی
مکانی لامکان دارد
هرآن چیزی که می خواهی همان دارد
به تو سوگند به قلب پاک تو سوگند به آواز دل غمناک تو سوگند