تراژدی سیاوش؛ مظلوم شاهنامه در آتش و خون» زهرا روحی فر

نخستین به فردوسی از ما درود
که آن را نداند فلک تار و پود
دُیُم بر شما مردم باخرد
که اندیشه تان را خرد پرورد
سِیُم بر همه دانشی مردمان
که دانش فروزند و نام آوران
سخن از سیاوش بگویم که کیست
وگر آدمی زاده یا خود پری است
سیاوش که مظلوم شهنامه است
خِی و خون او جوهر خامه است
بشد کشته بر دست افراسیاب
همان شاه بی دین و آیین و آب
یکی ماه نو بد سیاوش به چهر
که نفکند گیتی بر او داد و مهر
یکی حیله با دست سودابه ساخت
که با بی گناهی در آتش بتاخت
نیامدش زخمی ز آتش به جان
برون شد برو بر نیامد زیان
دگرباره سودابه ی شوم پی
یکی آتش افکند بر شاه کی
سیاووش را راند از خوان و مان
همو شهریار رشید و جوان،
به تورانیان او پناهنده شد
سرانجام در تشت سرکنده شد
به نیرنگ گرسیوز بدنژاد
که نام و نشانش به گیتی مباد
تهمتن ز داغش گریبان درید
به شمشیر سودابه را تن برید
"چنین است رسم سرای کهن
سرش هیچ پیدا نبینی زبن"
کسی کو ستمکارگی پیشه کرد
ز نامردمی ارَه و تیشه کرد
سرانجامش رنج است و درد و گزند
نهد پای و پر را به مسمار و بند