
برفِ نگاه -زهرا روحیفر
برف میبارد
به سوی آسمان
از کنار پلکهای کهکشان
و چه تاریک تر از هر شب یلدا آمد
و جهان با شب او آه چه معنا دارد.
برف نقش می بندد و ردّ پایش
مانده بر دیوار باد
و چه نقشی است
که تقویم ندیده در خواب
سایهای از نام او
بر شانهی سبز درخت، افتادهاست.
شاخه حتی هم نمیداند
چرا از نو شکوفه داده است
هرکجا با من قدم زد
گل شکوفا شد به عشق
و به یک باره شد او شاعر خاک
شاعر نغز پریشانی باد