
از چمنزار به دشت
باد آمد و بر شانهی شب های زمین باز گذشت
نفسی آغازید از چمنزار به دشت
و همان بوی خوش یاس سپید،
به دل نازک هر ستاره ی عشق نشست
و دمی هم در باغ،
همه گلهای نجیب
زیر لب خنده زنان با صبا حرف زدند
و همان عطری که
می رسد از نفس تازه ی گلهای زمین،
چشم را باز کن و باز ببین،
و از آن آغوشی که در این همهمه ی سرد زمین
جاری بود.
و از آن خاطره ی تلخ اقاقی در باغ،
میدود از دل و لابهلای این چرخش فیروزه ی برگ،
و چنان نجوای خوش گلهای بنفشه با عشق،
روی پرِ های خوش و نرم نسیم،
زمزمه می کند اما.
عطر هرگز
نه به چشمان من از تو آمد
نه به دستان پر از مهر زمان ...
ولی اما بشنو،
که کمی با شب خود حرف زده
و غزل ها گفته
به خوشی می آمد..