از صدای داد و بیداد بیدار شدم.
_ 《مگه من نوکر شمام که بریزید و بپاشید و من همش جمع کنم؟چقدر میتونید شلخته باشید؟》
آنقدر شوکه شده بودیم که نمیتوانستیم چیزی بگوییم.باورمان نمیشد این همان راضیه مهربانی باشد که هیچکس در این خوابگاه عصبانیتش را ندیده. همان دختر شاداب و پرانرژی که روز اول با صدای خنده شیرینش خودش را در دل ما جا کرده بود. حرفهایش که تمام شد رفت روی تختش و زانویش را بغل گرفت.حدس میزدم هرچه که هست مربوط به مهدی است، پسر دایی اش. چند سالی بود که همدیگر را میخواستند و قصه عشقشان را هر روز از زبان راضیه میشنیدیم. از نگاه های نصفه و نیمه شان به همدیگر که از سر حیا هیچ وقت درست و حسابی همدیگر را نگاه نکرده بودند؛ از اینکه مهدی یواشکی به برادرکوچک راضیه پول میداد تا خواستگارهای راضیه را فراری دهد؛ از تصادف راضیه که به محض اینکه مهدی فهمیده بود از محل کارش تا بیمارستان دویده بودو تا رسیدن به بیمارستان یک چشمش اشک ویکی خون بود و همین که راضیه به هوش آمده بود دلش طاقت نیاورده بود و پیش همه به عشقش اعتراف کرده بود؛ از نقاشی عجیب و غریبی که مهدی کشیده بود و نماد عشق راضیه و مهدی بود و ما هم به اجبار هر روز باید آن را می دیدیم و به به و چه چه میکردیم.
کمی که گذشت راضیه به حرف آمد گفت که پدرش به مهدی گفته تو آینده راضیه را خراب می کنی اگر نمی توانی اوضاعت را رو به راه کنی دست از سرش بردار!
او هم رفته و هیچ کس هم نمی داند کجا.
آنقدر ناراحت بود که حتی نتوانستیم حرفی برای آرام کردنش بگوییم. بعد از آن دیگر هیچ وقت آن راضیهی قبلی نشد . دائما استرس داشت و به دنبال نشانهای از مهدی بود. آن خنده ی شیرین را هم دیگر ندیدیم. دوران کارشناسیمان تمام شد و دیگر راضیه را ندیدم . چند سال بعد زمانی که من داشتم روی پایان نامه ارشدم کار می کردم گوشی note 8 برادرم را قرض گرفته بودم_ چون برای کارهای دانشجویی بسیار مناسب بود_ در گالری گوشی چشمم به یک نقاشی خورد که با penup همین گوشی کشیده شده بود. همان نقاشی بود!دستپاچه به برادرم گفتم که این را چطور کشیده است و اصلا از کجا دیده؟ گفت که کار خودش نیست یکی از دوستانش کشیده. به ناچار قضیه را سربسته به او گفتم که بیشتر از آن دوستش بگوید. گفت که چند سال پیش شهرشان را ترک کرده و به خانوادهاش هم گفته به کسی نگوید کجاست. آمده تهران و برای خودش کاری دست و پا کرده بیشتر گفت و فهمیدم خودش است. شماره مهدی را از برادرم گرفتم؛ سریع به راضیه زنگ زدم. بعد از یک احوالپرسی کوتاه ماجرا را گفتم و خیلی زود مکالمه را تمام کردم چون می دانستم چه حسی دارد .بعد از آن دیگر خبری نداشتم چون به خاطر کارهای پایان نامه راه های ارتباطیام را بسته بودم. مدتی بعد از تمام شدن کارهایم و روشن کردن تلفنم راضیه با من تماس گرفت
گفت که همه چیز ختم به خیر شده و قرار است با مهدی ازدواج کند. کلی تشکر کرد و گفت خوشبختی اش را مدیون من است به خنده گفتم از من نه از آن گوشی سامسونگ باید تشکر کنی.
خندید، مثل روز اول!
#روایتگرباش