ملال آور...

خسته ام...

از درست میشود ها خسته ام..

از تمام می شود ها خسته ام...

از تمام امیدهای واهی خسته ام..

از تمام احتمالات ممکن خسته ام..

من احتمال را در ذهنم کشته ام

تا به «یقین» برسم..

هر چقدر هم تیره و تاریک..

هر چقدر هم زهر آلود و غمین..

یقین بهتر از ابهام است و من میخواهم بدانم...

به سوی یقین میروم تا افق های دور ..

میروم و میروم..

سرم گیج می رود و ابهام بر سرم آوار می‌شود

تمامی درهای رسیدن به یقین را بسته اند..

دوباره به بن بست میخورم..!

در سطر اول ماشه را بر شقیقه ی یقین کشیدند..

وگرنه این شعر تا ابدیت ادامه می یافت..

آیدی کانال من در بله ؛ Setayesh_neviss

✍🏻ستایش رضائی(پرستش)