عشق

عشق را نمیدانم چیست..
اما به گمانم عشق همان نامه های عاشقانه دوران نوجوانیست همان هایی که مخاطب هایی دارند که حتی نمیدانند کسی وجود دارد و اینها را برایشان مینویسد
یا شاید عشق گاهی وقتا این باشد که برای کسی بمیری که برایت تب نمیکند!
یا شاید همان آهنگ های عاشقانه ای است که گوش میدهی و همان متن های عاشقانه ای که مینویسی و تصویری دور و مبهمی که در ذهنت تداعی میشود..
یا شاید عشق همان زخم است همان زخمی که خیلی دوستش داری
عشق شاید همان لحظه ای است که شعر های عاشقانه کتاب فارسی را گوشه های کتابهایت مینویسی
عشق شاید همان لحظه ایست که وقتی نامش می آید ضربان قلبت تند تر میشود و قلبت پر هیاهو تر ‌..
عشق گاهی دست در دست هم تمام شهر قدم زدن است و گاهی تنها با یاد تو
عشق یعنی در همه ی لحظات سخت اوست که درد های قلبت را مرهم می‌گذارد و شفا میشود برایت..
عشق یعنی همان کنارت هستم ها و چشمانی که با مهربانی درونت را پر از حس خوب میکنند..
عشق گاهی وقتا یعنی در گودال عمیق تاریکی فرو رفتن و گریه هایی شبانه
و عشق گاهی یعنی از عمق جان خندیدن و دل سپردن
با همه این توصیف ها باز هم نمیدانم عشق چیست؟
که هم درد است و هم مرهم ...
که هم تاریکی است و هم نور
که هم ..