"دو ثانیه"
چند دقیقه مانده بود تا زنگ ساعتی که شب قبل تنظیم کرده بود به صدا دربیاید که صدایی ناآشنا، تیز و ممتد، از خواب پراندش.
نه آن‌قدر بلند که شبیه دعوا باشد، نه آن‌قدر آرام که بتوان نادیده‌اش گرفت.
پرهام چشم‌هایش را باز کرد.
چند ثانیه طول کشید تا بفهمد کجاست.
تشک بادی زیرش کمی خالی شده بود و کمرش تیر می‌کشید.
صدا دوباره آمد.
کشیده شدن چیزی روی زمین.
بعد مکث.
بعد دوباره.
اول فکر کرد خواب می‌بیند.
اما وقتی صدا برای بار سوم تکرار شد، نشست. گوش داد.
از بالا می‌آمد.
اولین خواب نسبتاً آرامش در خانه‌ی جدید، با همان صدا پاره شد.
لباس راه‌راهی که دم دستش بود را پوشید و از آپارتمان بیرون زد. راه‌پله بوی رطوبت و شوینده‌ی ارزانی می‌داد. پله‌ها کثیف بودند؛ لکه‌هایی که معلوم نبود قدیمی‌اند یا تازه.
هرچه بالاتر می‌رفت، صدا واضح‌تر می‌شد.
این بار شبیه موسیقی بود.
نه دقیقاً موسیقی… چیزی بین تمرین و تقلّا.
جلوی درِ طبقه‌ی بالا ایستاد.
چند ثانیه مکث کرد.
بعد در زد.
صدایش در میان آن نغمه‌ی ناهماهنگ گم شد.
محکم‌تر زد.
صدا ناگهان قطع شد.
سکوت، مثل مکثی سنگین، بین دیوارها پخش شد.
بعد صدای قدم‌هایی آمد؛ آرام، مردد.
در باز شد.
دختری پشت در ایستاده بود. موهایش شلخته، لباس خانه به تن، و ویولونی که هنوز در دست چپش بود.
چشم‌هایش کمی قرمز بود؛ یا از بی‌خوابی، یا از چیزی که پرهام نپرسید.
یک
دو
چند ثانیه فقط نگاه کردند.
رها سکوت را شکست.
صدایش آرام بود، اما خسته.
— بله…؟
پرهام خودش را جمع کرد. گلویش خشک شده بود.
— ببخشید… صدا از—
نگاه رها روی چشم‌های نیمه‌خواب پرهام مکث کرد.
وسط جمله‌اش پرید.
— ببخشید، ویولونم بیدارتون کرد؟
لحنش نه دفاعی بود، نه طلبکار.
بیشتر شبیه کسی که از قبل عذرخواهی را تمرین کرده.
پرهام سرش را کمی پایین انداخت.
— آره… یعنی… فکر کردم شاید—
— خیلی سعی کردم آروم تمرین کنم.
یک مکث کوتاه.
بعد اضافه کرد:
— حواسم به ساعت نبود.
پرهام سریع گفت:
— نه، اشکالی نداره. فقط… صدا یه لحظه ترسوندم.
رها لبخند خیلی کمرنگی زد. لبخندی که زود محو شد.
— ببخشید. دیگه ادامه نمی‌دم.
ویولون را کمی عقب برد، انگار بخواهد پنهانش کند.
پرهام خواست چیزی بگوید.
چیزی شبیه «مشکلی نیست» یا «موفق باشین».
اما هیچ‌کدام درست ننشست.
فقط گفت:
— من تازه اومدم اینجا.
رها سر تکان داد.
— منم. تقریباً.
سکوت بین رها و پرهام ادامه داشت
رها دوباره سکوت را شکست
—خب... فعلا
در بسته شد.
صدای قفل آمد.
و بعد، سکوت.
پرهام چند ثانیه همان‌جا ایستاد.
دیگر خبری از صدا نبود، اما خواب هم برنمی‌گشت.
به پایین برگشت.
روی تشک نشست.
به سقف نگاه کرد.
برای اولین بار بعد از نقل‌مکان، فهمید تنها نیست.
و همین فکر، همزمان آرامش‌بخش و سنگین بود.
پرهام به ساعت نگاه کرد.
چند دقیقه بیشتر تا زنگ ساعت نمانده بود، اما خواب دیگر به چشمش برنمی‌گشت.
انگار همان چند ثانیه ایستادن پشت درِ رها، چیزی را در ذهنش جابه‌جا کرده بود.
خانه دیگر فقط چهاردیواری خالی نبود؛ صدا داشت. آدم داشت.
از تخت بلند شد. کتری برقی را روشن کرد و در حالی که بخار آرام بالا می‌رفت، دفترچه‌اش را باز کرد.
کنار لیست کارها، با خودکار نوشت:
«گاز.»
زیرش یک خط کشید.
این کلمه از دیشب تا حالا بزرگ‌تر شده بود.
ساعت نه صبح، جلوی اداره گاز ایستاده بود. ساختمانی قدیمی با دیوارهای چرک‌مرده و پنجره‌هایی که انگار هیچ‌وقت کامل باز نمی‌شدند.
تابلوی راهنما رنگ باخته بود و نوشته‌ها آن‌قدر کوچک بودند که بیشتر گیج می‌کردند تا راه نشان بدهند.
داخل که رفت، بوی کاغذ کهنه و عرق آدم‌ها توی هوا پیچیده بود.
صف از راهرو شروع می‌شد و تا نزدیکی درِ ورودی می‌رسید.
هیچ‌کس دقیق نمی‌دانست آخر صف کجاست، ولی همه می‌دانستند که باید بایستند.
پرهام پشت سر مردی ایستاد که مدام زیر لب غر می‌زد.
جلوتر، زنی پرونده‌ای قطور بغل گرفته بود و هر چند دقیقه یک بار نفس عمیق می‌کشید.
ساعت دیواری تندتر از معمول حرکت می‌کرد، اما زمان، انگار لج کرده بود.
نوبتش که شد، پشت شیشه‌ی کدر ایستاد.
کارمند بدون اینکه نگاهش کند گفت:
«شماره پرونده؟»
پرهام شماره را گفت.
چند کلیک.
مکث.
— «بدهی داره.»
پرهام نفسش را بیرون داد.
— «برای مستأجر قبلیه. من تازه نقل مکان کردم.»
کارمند شانه بالا انداخت.
— «سیستم بدهی رو می‌بینه، نه آدم رو.»
پرهام چیزی نگفت.
فقط پرسید:
— «راه‌حلش چیه؟»
کارمند گفت:
— «یا تسویه می‌کنین، یا قطع میمونه.»
پرهام از شیشه فاصله گرفت.
کنار دیوار ایستاد.
موبایلش را درآورد و به شماره‌ی صاحب‌خانه نگاه کرد.
چند ثانیه مکث کرد.
بعد تماس گرفت.
مکالمه کوتاه بود. نه دوستانه، نه پرتنش.
صاحب‌خانه اول گفت تقصیر او نیست.
بعد گفت وقت ندارد.
بعد گفت «باشه، نصفش رو من پرداخت میکنم.»
وقتی تماس قطع شد، پرهام حس خاصی نداشت.
فقط خستگی.
دوباره به باجه برگشت.
رسید پرداخت را گرفت.
امضا کرد.
کارمند گفت:
— «تا عصر وصل می‌شه.»
عصر، وقتی به خانه برگشت، اولین کاری که کرد این بود که شیر گاز را امتحان کرد.
صدای آرام باز شدنش، از هر موسیقی‌ای برایش دلنشین‌تر بود.
کتری را روی شعله گذاشت.
چند لحظه فقط ایستاد و نگاه کرد.
آب که شروع به جوشیدن کرد، لبخند خیلی کوچکی گوشه‌ی لبش نشست.
نشست کنار پنجره.
خیابان همان بود.
دیوار روبه‌رو همان.
اما چیزی عوض شده بود.
دفترچه‌اش را باز کرد و نوشت:
«بعضی مشکل‌ها با زور حل نمی‌شن. با موندن حل می‌شن.»
دلنوشته
گاهی زندگی شبیه ایستادن در راهرویی بلند است
که چراغ‌هایش یکی‌درمیان خاموش‌اند.
نه آن‌قدر تاریک که بترسی حرکت کنی
و نه آن‌قدر روشن که بدانی دقیقاً کجا می‌روی.
آدم یاد می‌گیرد در این نیم‌نورها زندگی کند.
یاد می‌گیرد به صداها گوش بدهد؛
صداهایی که گاهی از دیوارها می‌آیند،
گاهی از دلِ آدم‌ها،
و گاهی از جایی درونِ خودش
که مدت‌ها ساکت بوده.
ما خیال می‌کنیم تنهایی یعنی نبودنِ کسی.
اما حقیقت این است که تنهایی
بیشتر وقت‌ها از بودن می‌آید؛
بودنِ آدم‌ها در فاصله‌هایی که نمی‌شود پرشان کرد،
در سکوت‌هایی که نمی‌شود شکستشان داد،
در نگاه‌هایی که می‌آیند
و بی‌آنکه چیزی بگویند، می‌روند.
زندگی همیشه با فریاد ما را صدا نمی‌زند.
بیشتر وقت‌ها آرام است،
آن‌قدر آرام که اگر حواست نباشد
فکر می‌کنی هیچ اتفاقی نیفتاده.
اما همان اتفاق‌های آرام
مسیر آدم را عوض می‌کنند.
بزرگ شدن، ناگهان اتفاق نمی‌افتد.
در یک صبح معمولی یا یک شب ساکت شروع می‌شود،
در یک مکث کوتاه،
در لحظه‌ای که می‌فهمی
همه‌چیز قرار نیست حل شود،
اما تو قرار است بمانی.
بعضی روزها فقط همین کافی‌ست:
اینکه بایستی،
نروی،
فرار نکنی،
و اجازه بدهی زندگی
با ریتم خودش از کنارت عبور کند.
ما قرار نیست همیشه قوی باشیم.
قرار نیست همیشه جواب داشته باشیم.
کافی‌ست گاهی بپذیریم
که ندانستن هم بخشی از راه است،
و سردرگمی هم
نوعی حرکت کردن است.
اگر امروز چیزی در تو جابه‌جا شده،
اگر حس می‌کنی مثل قبل نیستی،
نترس.
این نشانه‌ی ویران شدن نیست.
نشانه‌ی شکل گرفتن است.
بعضی چیزها با عجله درست نمی‌شوند.
بعضی زخم‌ها با نوازش خوب می‌شوند.
و بعضی مسیرها
فقط با ماندن معنا پیدا می‌کنند.
نفس بکش.
نه برای رسیدن،
نه برای ثابت کردن.
فقط برای ادامه دادن.
