
وصلههای ناهمگون
اولین روز دانشگاه، آنطوری نبود که پرهام در رویاهای نوزدهسالگیاش ساخته بود. خبری از شور و شوقِ کشفِ جهان نبود. او با چشمانی گودرفته از کمخوابی و دستهایی که هنوز ردی از بوی کارتنهای سوپرمارکت داشت، روی صندلیهای پلاستیکیِ کلاس نشست.
استاد، پیرمردی با کتوشلوار اتو کشیده، از «رسالت دانشجو» و «ساختن آینده» حرف میزد. اما پرهام در دفترچهاش، به جای جزوه، قیمت پنیر و تخممرغ را با حقوق هفتهی بعدش جمع میزد. او وسط کلاسی نشسته بود که آدمهایش دربارهی آخرین مدل گوشی و کافههای گرانقیمتِ مرکز شهر بحث میکردند. پرهام حس میکرد یک «وصلهی ناهمگون» است؛ انگار از دنیایی دیگر پرتاب شده بود وسط این خندههای بیخیال.
عصر که شد، خستگی مثل لایهای از غبار روی تنش نشسته بود. وقتی به سر کوچه رسید، دیدنِ آن ماشینِ آشنا، قلبش را لرزاند. پژوی نقرهایِ پدر، دقیقاً جلوی مغازه الکتریکیِ شیشه شکسته پارک شده بود.
پدر، با همان ژست همیشگی، تکیه داده بود به ماشین و با نگاهی آمیخته به ناباوری و سرزنش، به نمای سیمانی و چرکمردهی ساختمانِ پرهام نگاه میکرد.
پرهام جلو رفت. صدایش کمی لرزید:
— «سلام.»
پدر نگاهش را از پنجرههای شکسته ساختمان گرفت و به سر تا پای پرهام دوخت. به پیشبند سرمهای که هنوز دور کمرش بود و به دستهای خاکیاش.
— «این بود اون استقلالی که به خاطرش توی روی من ایستادی؟ شاگردیِ بقالی توی این خرابشده؟»
پرهام کلیدهایش را توی مشت فشرد. سردیِ فلز، به او قدرت میداد.
— «اینجا خونهی منه بابا. و اون هم بقالی نیست، کار منه.»
پدر پوزخندی زد، از همانهایی که تمامِ باورهای پرهام را زیر سؤال میبرد.
— «بیا برگرد. مادرت مریض شده از غصه. این لجبازی رو تموم کن. اینجا جای زندگی نیست، جای گم شدنه.»
پرهام نگاهی به طبقه دوم انداخت. به پنجرهای که پشتش یک میزِ پالت بود و یک کتری که حالا دیگر گاز داشت تا بجوشد.
— «من گم نشدم. تازه دارم خودم رو پیدا میکنم. حتی اگه جاش اینجا باشه.»
پدر بدون حرف دیگری، سوار ماشین شد و گازش را گرفت و رفت. دود ماشین، فضای کوچه را پر کرد. پرهام تنها ماند. بغض سنگینی راه گلویش را بسته بود. وارد ساختمان شد. پلهها را یکیدرمیان بالا رفت. حس میکرد تمام ساختمان روی شانههایش سنگینی میکند.
جلوی درِ آپارتمانش که رسید، صدایی او را متوقف کرد.
صدای ویولن نبود.
رها روی پلههای طبقه بالا نشسته بود، با یک لیوان چای کاغذی در دست.
— «صدای بلند رو دوست ندارم، ولی ناخواسته شنیدم.»
پرهام سرش را پایین انداخت تا ردی از اشک را نبیند. رها بلند شد، آمد پایین و لیوان چای دوم را که کنارش بود، به سمت پرهام گرفت.
— «بابای من هم فکر میکنه ویولن زدن یعنی ولگردی. بعضیها فقط "نتیجه" رو میبینن، هیچوقت "مسیر" رو نمیفهمن.»
پرهام چای را گرفت. گرمای لیوان به انگشتانِ یخزدهاش جان داد.
رها لبخند نزد، اما نگاهش گرم بود.
— «میزت رو محکم ساختی . پس لرزیدنِ پاهات رو جدی نگیر. مهم اینه که روی زمینِ خودت ایستادی.»
آن شب، پرهام چای را لب پنجره خورد. پایین در خیابان، دیگر ماشینی نبود. او تنها بود، فقیر بود، خسته بود؛ اما وقتی دستش را روی سطحِ زبرِ میزِ چوبیاش کشید، فهمید که این "زبری"، واقعیتر از تمامِ نرمیهای زندگیِ قبلیاش است.
دلنوشته
سختترین جنگ، جنگیدن با کسانی است
که دوستشان داری،
اما دنیای تو را نمیفهمند.
آنها خانهی امن را به تو نشان میدهند،
اما نمیدانند که آن خانه،
برای روحِ تو کوچک شده است.
بزرگ شدن، گاهی یعنی
پذیرفتنِ پوزخندِ کسانی که دوستشان داری.
یعنی ایستادن در طوفان،
وقتی همه از تو میخواهند به پناهگاه برگردی.
اما پناهگاهی که در آن خودت نباشی،
از هر زندانی تنگتر است.
اگر امروز احساس میکنی تنهایی،
اگر حس میکنی هیچکس زبانِ تو را نمیفهمد،
به دستهایت نگاه کن.
به کارهایی که انجام دادی،
به قدمهایی که برداشتی.
اینها شناسنامهی جدید تو هستند.
ما وصلههای ناهمگونِ این دنیاییم
تا نشان دهیم که میشود جورِ دیگری هم زندگی کرد.
میشود از پالتهای شکسته، میز ساخت
و از شکستها، پله.
نفس بکش.
بگذار دودِ گذشتهها برود.
هوایِ تازه، هرچند سرد،
مالِ توست.
فقط مالِ تو.