
رسیدن یا نرسیدن
یک هفته تا شروع دانشگاهها باقی مانده بود و پرهام هنوز آماده نبود. نه کیفش بوی کتابهای نو میداد و نه ذهنش آرامشی برای درس خواندن داشت. لیست کارهایش حالا نه روی کاغذ، که روی دیوارِ بالای میزِ دستسازش چسبانده شده بود. بعضی خط خورده بودند و بعضی، مثل «خرید لباس گرم»، با علامت سؤال بزرگی رها شده بودند.
اولین روز کاریاش در سوپرمارکت آقای نظری از راه رسید.
ساعت پنج عصر، پرهام پشت پیشخوان ایستاد. پیشبندِ سرمهایرنگی که بوی پودر لباسشویی و سیگارِ اشنو میداد را گره زد. آقای نظری با انگشتان کوتاه و پهنش به قفسهها اشاره کرد:
— «نظم، اصلِ اوله پسرجان. لبنیات عقب، شویندهها جلو. قیمتها هم که رو هر کدوم هست، اگه نبود بپرس. سوال پرسیدن عیب نیست، اشتباه حساب کردن عیبه.»
ساعتهای اول مثل برق گذشت. پرهام مدام بین قفسهها میدوید. دستهایش با لبههای تیز کارتنها آشنا میشدند و چشمهایش به کدهای روی کالاها عادت میکردند. اما سختترین بخش، آدمها بودند. آدمهایی که با عجله میآمدند، نان میخواستند، پول خرد نداشتند و گاهی حتی نگاهش هم نمیکردند.
نزدیک ساعت نه شب، وقتی مغازه کمی خلوت شد، درِ شیشهای با صدای زنگی باز شد.
پرهام سرش را از روی لیست موجودی بلند کرد.
«رها» بود.
همان لباسِ گشادِ صبح را به تن داشت، اما این بار یک شالِ گردنِ پشمی دور گردنش پیچیده بود. وقتی پرهام را پشت پیشخوان دید، کمی مکث کرد. انگار انتظار نداشت همسایه جدیدش را در نقشِ شاگردِ سوپرمارکت ببیند.
پرهام لبخندِ کوتاهی زد، همان لبخندی که این روزها تمرین میکرد تا حرفهای به نظر برسد.
— «سلام. باز هم صدای ویولن بیدارتون کرد؟» رها این را گفت و سبدِ کوچکی برداشت.
پرهام خندید. — «نه، این بار صدایِ شکمم بیدارم کرد که مجبور شدم بیام اینجا.»
رها به سمت قفسهی قهوهها رفت. یک بسته کوچک برداشت و به سمت پیشخوان آمد.
— «کار کردن و درس خوندن سخته. مخصوصاً وقتی بخوای تنهایی همهچیز رو جلو ببری.»
پرهام در حالی که بارکد قهوه را اسکن میکرد، پرسید: — «شما هم دانشجو هستید؟»
رها پول را روی پیشخوان گذاشت. — «بودم. الان فقط تمرین میکنم. برای چیزی که شاید هیچوقت نرسم بهش، اما باید براش بدوم.»
لحنش همان سنگینیِ صبح را داشت. انگار کلماتش از لای سیمهای ویولنش رد شده بودند؛ صیقلخورده و کمی غمگین.
رها در حال خروج، مکثی کرد و گفت: — «میزت قشنگ شده. از پنجرهی راهپله دیدمش. سلیقهی خوبی داری که از هیچ، یه چیزی میسازی.»
در بسته شد و پرهام تنها ماند.
به دستان زبرش نگاه کرد. به قفسههایی که حالا منظمتر شده بودند.
آن شب، وقتی به آپارتمان برگشت، چراغ را روشن نکرد. کنار پنجره نشست. صدای ویولن نمیآمد، اما انگار حضورِ کسی در طبقه بالا، فضای خانه را گرمتر کرده بود.
او آماده نبود. نه برای دانشگاه، نه برای تنهایی، نه برای بزرگ شدن.
اما حقیقت این بود که هیچکس هیچوقت کاملاً آماده نیست. ما فقط شروع میکنیم و در میانهی راه، آماده میشویم.
دلنوشته
آمادگی، یک توهمِ شیرین است.
ما منتظریم تا همهچیز کامل شود؛
پول کافی داشته باشیم،
دلمان قرص باشد،
آسمان صاف شود،
و بعد قدم برداریم.
اما حقیقت این است که
بهترین فصلهای زندگی
در میانهی «آماده نبودن» نوشته شدهاند.
در روزهایی که بندِ کفشهایمان باز بود و دویدیم.
در شبهایی که گریه کردیم و صبح، خندیدیم.
رسیدن، همیشه به معنای لمسِ مقصد نیست.
گاهی همین که در مسیر باشی،
همین که نامت در لیستِ زندهها باشد،
یعنی رسیدهای.
ما به جایِ «رسیدن»، به «ادامه دادن» نیاز داریم.
به اینکه یاد بگیریم با بالهای زخمی هم میشود پرید،
فقط شاید کمی پایینتر،
کمی آرامتر.
اگر حس میکنی هنوز چیزی کم داری،
اگر فکر میکنی دنیا از تو جلوتر است،
آرام باش.
درختی که قرار است بلند شود،
بیشتر از بقیه زیرِ خاک میماند.
ریشههایت را قوی کن.
تاریکیِ زیرِ خاک، نشانهٔ دفن شدن نیست،
مقدمهٔ روییدن است.
بگذار بگویند آماده نیستی.
تو فقط شروع کن.
مسیر، خودش تو را بلد میشود.
نفس بکش.
یک قدمِ لرزان دیگر بردار.
معجزه، دقیقاً در همین قدمهای کوچکِ لرزان نهفته است.