
وزنِ روزهای عادی
تبِ اولینها فروکش کرده بود. دیگر نه بوی نان سنگک آنقدر جادویی به نظر میرسید و نه جلا دادن به میز، خستگی پاهایش را در میبرد. زندگی، چهرهی واقعی و خاکستریاش را نشان داده بود: تکرار.
ساعت شش صبح، زنگ گوشی مثل مته توی مغزش میرفت. دانشگاه، مجمعِ آدمهایی بود که انگار در سیارهای دیگر زندگی میکردند. سر کلاس «مبانی جامعهشناسی»، وقتی استاد دربارهی لایههای رفاه حرف میزد، پرهام فقط به یک چیز فکر میکرد: اینکه چطور میتواند جزوهی کپیشدهاش را با کمترین هزینه سیمی کند.
یکی از همکلاسیها، پسری به نام آرش که همیشه بوی عطر تندی میداد، برگشت و گفت:
— «پرهام، بچهها دارن بعد کلاس میرن کافه "نزدیک"، تو هم میای؟ میخوایم دربارهی پروژهی گروهی حرف بزنیم.»
پرهام به موجودی کارتش فکر کرد. به ساعتی که باید در سوپرمارکت میبود. به مسیرِ طولانیِ اتوبوس.
— «نه، ممنون. یه کارِ فوری دارم که باید بهش برسم.»
آرش شانهای بالا انداخت. — «باشه، ولی اینطوری از گروهبندیها جا میمونیها!»
پرهام چیزی نگفت. «جا ماندن» کلمهای بود که تمام روز مثل سایه دنبالش میآمد. او از گروههای دوستانه جا میماند تا از اجارهخانه جا نماند. از خندههای دستهجمعی جا میماند تا از عزتنفسش جا نماند.
عصر در سوپرمارکت، خستگیِ کلاسهای صبح زیر پوستش دویده بود. آقای نظری برای کاری بیرون رفته بود و پرهام تنها بود. پیرزنی با وسواسِ تمام، نیم ساعت طول داد تا یک قالب پنیر انتخاب کند. در همین حین، یک مشتری دیگر با عجله آمد، چند بسته سیگار و تنقلات برداشت و پول را روی میز پرت کرد و رفت.
آخرِ شب، وقتی پرهام داشت دخل را میبست، دستهایش لرزید. ده هزار تومان کم بود.
ده هزار تومان مبلغ زیادی نبود، اما برای پرهام، یعنی دو وعده تخممرغ. یعنی یک مسیرِ کمتر با تاکسی. او سه بار پولها را شمرد. عرق سرد روی پیشانیاش نشسته بود. اشتباه از کجا بود؟ همان مشتری عجول؟ یا خودش موقعِ خرد کردنِ پولِ پیرزن اشتباه کرده بود؟
وقتی آقای نظری برگشت، پرهام با صدایی که به زور شنیده میشد، گفت: — «آقا، دخل ده تومن کمه. از حقوقِ من کم کنید.»
آقای نظری نگاهی به چهرهی رنگپریدهی پرهام انداخت. عینکش را جابهجا کرد و گفت: — «بذار به حسابِ آموزش، پسرجان. پیش میاد. ولی حواست رو جمع کن، خستگی دشمنِ دقته.»
پرهام به سمتِ خانه راه افتاد. از کنار کافهای که رها گفته بود رد شد. صدای ضعیفِ موسیقی از داخل میآمد. چراغهای گرم و زرد، آدمهایی که پشت میزها میخندیدند... لحظهای ایستاد. کاغذِ آدرسی که رها زیر در گذاشته بود، هنوز توی جیبش بود. اما او نرفت.
او نه نای حرف زدن داشت و نه دلِ خوشی برای تماشا کردن. او فقط «خسته» بود؛ نه آن خستگیِ لذتبخشِ بعد از ورزش، بلکه خستگیِ سنگینِ «مسئولیت».
به آپارتمان که رسید، ساختمان در سکوت مطلق بود. نه صدای ویولنی میآمد و نه بوی نانی. او درِ اتاقش را بست، چراغ را روشن نکرد و روی همان تختِ سادهاش دراز کشید.
استقلال، برخلافِ داستانها، همیشه با موسیقی و پیروزی همراه نبود. گاهی فقط بوی خستگی میداد و ده هزار تومانی که گم شده بود.
دلنوشته
وزنِ زندگی، در اتفاقهای بزرگ نیست.
در همین روزهای عادی است که روی هم انباشته میشوند.
در دقیقههایی که میدوی و باز هم عقب میمانی.
در سکوتهایی که باید فریاد میزدی، اما لبخند زدی.
ما همیشه از «سقوط» میترسیم،
اما حقیقت این است که «فرسایش» خطرناکتر است.
اینکه آرامآرام، زیرِ بارِ «بایدها» و «نبایدها»،
شور و شوقت را از دست بدهی.
اینکه یادت برود برای چه شروع کرده بودی.
اما یادت باشد:
الماس، تحتِ فشار ساخته میشود، نه در آرامش.
این خستگی که در تنِ توست،
نشانهی تنبلی نیست؛ مدالِ شجاعت است.
اینکه با وجودِ تمامِ «جا ماندنها»،
هنوز در مسیری، یعنی تو از بقیه جلوتری.
بگذار بگویند سرت شلوغ است.
بگذار فکر کنند کنارهگیری میکنی.
آنها فقط سطحِ آب را میبینند،
کسی از عمقِ اقیانوسِ تو خبر ندارد.
نفس بکش.
امشب را فقط برای خودت باش.
فردا، خورشید دوباره طلوع میکند،
و تو، قویتر از امروز،
بند کفشهایت را محکم خواهی بست.