
صفهای بیصدا
دانشگاه همیشه در ذهن پرهام جای شلوغی بود.
نه به خاطر آدمها، بلکه به خاطر صداها؛همهمهای دائمی از راهروها، پلهها، حیاطها.
اما آن روز صبح، وقتی از درِ اصلی وارد شد، همهچیز عجیب ساکت به نظر میرسید.
نه واقعاً ساکت؛
بیشتر شبیه سکوتی که درونش صدا پنهان شده باشد.
روی دیوارها پوسترهایی چسبانده بودند که تاریخشان گذشته بود،و گوشههایشان مثل برگههای خسته، برگشته بود.
پرهام برای ثبتنام نهایی آمده بود.
کاری که داخل سایت «انجام شده» حساب میشد،اما در دنیای واقعی، هنوز نصفهنیمه مانده بود.
روبه روی اتاق آموزش ایستاد.
در نیمهباز بود.
داخل، چند صندلی فلزی کنار هم چیده بودند و آدمهایی نشسته بودند کهیا به گوشی خیره بودندیا به نقطهای نامعلوم روی زمین.
پرهام پرسید:
— ببخشید، اینجا صفِ کدوم کاره؟
پسری که کنارش نشسته بود شانه بالا انداخت.
— همهچی.
پرهام نشست.روی صندلی سرد.کیفش را بین پاهایش گذاشت.به ساعت نگاه کرد.
ده دقیقه گذشت.
بیست دقیقه.
هیچکس صدا نمیزد.
هیچ نظمی وجود نداشت،اما همه انگار میدانستند که نباید بلند شوند.
بالاخره اسمش را صدا کردند.
داخل رفت.
کارمند پشت میز، بدون نگاه کردن، گفت:
— پروندهت ناقصه.
پرهام گفت:
— ولی توی سایت نوشته کامل شده.
— سایت یه چیزه، اینجا یه چیز.
پرهام نفسش را آهسته بیرون داد.
— چی کمه؟
کارمند برگهای را جلو کشید.
— تعهد خوابگاه.
— من خوابگاه نمیخوام.
— پس باید انصراف خوابگاه رو بیاری.
— از کجا؟
کارمند اینبار سرش را بالا آورد.
— از امور دانشجویی.
پرهام پرسید:
— امور دانشجویی کجاست؟
کارمند با خودکار به بیرون اشاره کرد.
— همون ساختمون کناری… طبقه دوم… اتاق ۲۳
پرهام بیرون آمد.
آفتاب وسط حیاط افتاده بود.
دانشجوها روی پلهها نشسته بودند،میخندیدند،سیگار میکشیدند،انگار نه انگار کسی عجلهای دارد.
در امور دانشجویی، صف کوتاهتر بود،اما کندتر.
وقتی نوبتش شد، گفت:
— برای انصراف خوابگاه اومدم.
خانمی پشت میز گفت:
— ثبتنام خوابگاه کردی؟
— نه.
— پس چرا انصراف میخوای؟
پرهام مکث کرد.
— گفتن باید بیارم.
خانم نگاهی به مانیتور انداخت.
— اسمت تو لیست نیست.
بعد از چند ثانیه اضافه کرد:
— برو آموزش، بگو اشتباه گفتن.
پرهام چیزی نگفت.
برگشت.
راهرو همان راهرو بود.
آموزش همان آموزش.
صف همان صف.
اینبار وقتی نوبتش شد، حرفی نزد.
فقط برگهها را جلو گذاشت.
کارمند نگاه کرد.
چیزی در سیستم نوشت.گفت:
— باشه، درست شد.
پرهام پرسید:
— یعنی تمومه؟
— فعلاً.
کلمهای که نه پایان بود،نه شروع.
پرهام روی نیمکتی نشست.به رفتوآمد آدمها نگاه کرد.
دانشگاه همان بود.سیستم همان.
اما او،دیگر آن کسی نبودکه فکر میکرد همهچیزبا یک فرم حل میشود.
بلند شد.به سمت خروجی رفت.نه با عجله،نه با ناامیدی.فقط با این فکر که بعضی راههااز صفها میگذرند،نه از درهایی که از اول بازند....
دلنوشته
بعضی وقتها زندگی تو را متوقف نمیکند،
فقط وادارت میکند بایستی.
نه برای استراحت،
برای فهمیدن.
ایستادن همیشه به معنای عقبماندن نیست.
گاهی تنها راه، جلو رفتن است؛
وقتی مسیر آنقدر شلوغ استکه هر حرکتی شبیه اشتباه به نظر میرسد.
ما از کودکی یاد میگیریمدنبال درهای باز بگردیم.
اما کسی به ما نمیگویدبیشتر درهای مهم پشت صفهای طولانی پنهان شدهاند.
پشت انتظار،
پشت مکث،
پشت صبر.
زندگی همیشه جواب نمیدهد،
خیلی وقتها فقط نگاهت میکندو میگذارد خودتجواب را پیدا کنی.
یا حتی بدتر میگذارد بفهمی قرار نیست جوابی وجود داشته باشد.
آدم بزرگ نمیشود چون سالها میگذرد.
آدم بزرگ میشودوقتی میفهمد همهچیز قرار نیست طبق برنامه پیش برود و با این حال،تصمیم میگیرد بماند. بعضی روزها هیچ اتفاق مهمی نمیافتد.
نه شکست بزرگ،
نه پیروزی چشمگیر.
اما درونت چیزی جابهجا میشود؛
چیزی که دیگر سر جای قبلش برنمیگردد.
ما در سکوتها تغییر میکنیم.
در فاصلهی بین «نشد» و «باشه».
در لحظههایی کهنه میتوانیم جلو برویم،
نه دلمان میآید برگردیم.
اگر امروز حس میکنیدر میانهی راه ایستادهای،
اگر نه رفتن برایت ممکن استنه رسیدن،
بدان این هم بخشی از حرکت است.
زندگی همیشه راه را نشان نمیدهد.
گاهی فقط میگوید:"صبر کن".
و صبر،
سختترین شکلِ اعتماد است.
نفس بکش.
نه برای رسیدن،
نه برای جلو افتادن.
برای اینکه بدانی هنوز اینجایی.
و هنوز،
راه ادامه دارد.