تو روزايي كه ميرفتيم بيمارستان تو بخش گوارش تو يكي از اتاق ها،پسري ١٥-١٦ساله اي بستري بود كه بيماريش ناشناخته بود و هنوز درمان قطعي براش پيدا نشده بود از اهواز اومده بودن براي درمان و تايم خيلي طولاني در بيمارستان بستري بود و درمان ها هم هر روز ضعيف تر و بي قرار ترش ميكرد. ارتباط نميگرفت و اونقدر اهل بازي نبود شايد چون فكر ميكرد سنش گذشته. وقتي بچه ها تو اتاقش ميرفتن اكثرا بايد با تخت بغلي بازي ميكردن و سينا بازي نميكرد و فقط يكي دوبار دوز بازي كرده بود. اون روز كه رفتم تو اتاقش بعد از كلي كلنجار رفتن به شرطي قبول كرد بازي كنه كه از قصد نبازم و جدي بازي كنم وسط بازي كردن كه باهم صحبت كرديم فهميدم كه درس خوندن رو خيلي دوست داره و رشته اش تجربيه و دلش ميخواد كه داروساز بشه. مادرش كه نزديكمون بود ازم درمورد اينكه ما درس ميديم يا نه پرسيد و همين شروع درس خوندن با سينا بود. اون روز من خيلي جدي تو بازي باختم با اينكه تلاشم رو كردم كه نبازم و با سينا برنامه ريختيم كه زيست بخونيم توي بيمارستان . كتابش رو باخودش اورده بود تهران اما كتاب كار و تست نداشت كه تونستيم اونو براش بگيريم و اولين جلسه كلاسمون توي اتاق بخش گوارش برگزار شد.از شروع سال تحصيلي چندماهي گذشته بود و بايد يكم سريعتر جلو ميرفتيم كه برسيم و اون روز يه فصل رو باهم كار كرديم و قرار شد كتاب كار رو جواب بده تست ها رو بزنه تا دفعه بعدي. بدن سينا بخاطر داروها خيلي ضعيف شده بود و بايد منتقل ميشد به اتاق ايزوله اما چون اون اتاق هزينه زيادي داشت و فرد ديگه اي كه توانايي پرداخت رو داشت اونجا رو گرفته بود،سينا رو به اتاق ايزوله منتقل نكردن و با هم اتاقي شدن با بيماري كه بيماريه ويروسي داشت سينا ويروس رو گرفت و حالش خيلي بد و به پي آي سي يو منتقل شد و براي هميشه رفت و اون خوندن يك فصل كتاب زيست تنها جلسه كلاس ما شد.از اون موقع بازي دوز ياداور سيناست و ياداور نبود عدالت درماني.
