آن روز مامان خیلی بلندبلند گریه میکرد و من نمیدانستم چگونه باید او را آرام کنم
آن رروز صدای انفجار از کل این شانزده روز وحشتناکتر و بلندتر بود و هرلحظه اگر سقف خانه فرو میریخت هیچ تعجب نمیکردم
اما بدنم هیچ واکنش دفاعی از خودش نشان نداد
نه تپش قلب داشتم، نه لرزش بدن، نه معدهام میسوخت، نه قلبم تیر میکشید و نه حتی بعدش گریهام گرفت
بسیار آرام بودم و لرزیدن میز را نگاه میکردم و سعی میکردم مامان را آرام کنم اما آرام نمیشد و پشت تلفن اشک میریخت
همهچیز خیلی غیرقابل باور است
باورم نمیشود این خرابهها همان محله خودمان است
باورم نمیشود کتابفروشی زیبای محله که فقط قدم زدن در آن را دوست داشتم حالا با بلوک سیمانی کامل پوشیده شده
باورم نمیشود این آجرها روزی همان قنادی مورد علاقهام بود که شیرینی هایش همیشه تازه بودند
باورم نمیشود این گرد و خاک برای همان دندانپزشکی است که دو سال پلههایش را بالا پایین میکردم
باورم نمیشود این گورستان آهن همان رستورانی است که یک ماه پیش با خانوادهام در آن نشستم
دلم میخواست پولهایم را جمع کنم و از عتیقهفروشی مورد علاقهم بشقاب سفیدآبی بخرم اما باورم نمیشود که همه آنها شکستهاند
باورم نمیشود که این قفسههای ریخته شده برای همان مغازهای است که نوروزها در صف آن برای آجیل میایستادم
باورم نمیشود که آن مطب خاکستر شده متعلق به دوست پدرم بوده
باورم نمیشود که احتمالا شاید آن خانمی که ترکش خورده را میشناختم یا حداقل او را در خیابان دیده بودم
باورم نمیشود این همان خط مترویی است که از هرکجای شهر مقصدم بود
باورم نمیشود که اینجا خیابان ماست
باورم نمیشود اینجا محله ماست
دیگر جنگ برای کشوری دیگر و شهری دیگر و خیابان بالاتر یا پایینتر نیست
جنگ بیخ گوشمان است
نه من باورم نمیشود اینجا ایران است
باورم نمیشود این خرابههای طهران است
ایرانِ نه چندان آبادِ من اکنون ویران شده
ولی اگر ایران به جز ویرانسرا نیست
من این ویرانسرا را دوست دارم