شعر میخواندم و رسیدم به رباعیهای جناب خیام
" از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن"
خواستم فریاد بزنم و بگویم نمیشود جناب خیام
نمیشود از دی یاد مکنم، دی گذشت اما هنوز برایم نگذشته است و نمیتوانم هر روز از دی یاد مکنم
من هر روز با آن دی که گذشت زندگی میکنم
خواستم بگویم آن دی که گذشت زندگی را از من گرفت و من فقط روزها را سپری میکنم
خواستم بگویم جناب خیام این دی باعث شد بیشتر به هیچ و پوچ بودنی که همواره مدنظر شما بوده واقف بشوم در ادامه نوشته بود " فردا که نیامده هیچ فریاد مکن" لحظهای فریادهایم درون گلویم خاموش شد و به این توصیه به خوبی عمل کردم، از فردا هیچ نمیدانم و درباره فردا هیچ فریاد نمیکنم، تمام فریادهایم از دی است همان دیِ گذشته، هیچ نظری درباره فردای نیامده ندارم اما سالها میتوانم راجع آن دی که گذشت فریاد کنم
دوست داشتم بدانم اگر جناب خیام اکنون زنده بود چه رباعی میسرود باز هم مینوشت " انگار که نیستی چو هستی خوش باش"؟ شاید هم پس از " چون عاقبت کار جهان نیستیاست" مصراعی دیگر میگفت
شاید هم باز همان رباعیات را میسرود
آخر تمام راهی که انسان میتواند دوام بیاورد این است که غم دو روز را نخورد: روزی که نیامده و روزی که گذشته، شاید من هم باید به نیستی فکر کنم و خوش باشم، شاید واقعا زندگانی همیناست شاید باید از دی که گذشته یاد کنم و دل خوش کنم به فردایی که نیامده