از همان اول میخواستم از شما بنویسم
از عشق سوختهای که از خاکسترش بوی وانیل به مشام میرسد
با خود فکر میکردم متین قربانی بود، یا مهسا؟
از برای متین باید بگریستم یا مِن باب غمِ عظیم قلب مهسا؟
با خود کلنجار میرفتم تا بتوانم یک رَج از این فرشِ سوگ را در دست بگیرم و ببافم!
اما من که از دور این فرش را نگاه میکنم کجا و مهسایی که این فرش را مانند صورت قربانیش در آغوش گرفته کجا..
به آن فکر میکنم که قلب مهسا یحتمل سوختهترین قربانی این داستان بود؛
هنوز بسیار ترانه مانده بود تا متین برای مهسا بخواند،
هنوز کیکها و قهوههای بیشماری مانده بود تا متین طرز تهیه آن ها را یاد بگیرد و پشت پیشخان کافه سرو کند،
هنوز سوژههای رنگی زیادی مانده بود تا مهسا از آنها عکس بگیرد، اکنون اما به گمانم دیگر روح عکاسش در جستجوی غم و ثبتِ ردِ اشک باشد،
اکنون مهسا مانده و دنیای سوژههای بدون متین،
باز هم کیک بدمزه خوشمزه درست میکند اما اینبار خودش آن را میخورد
این رد خاطرهها و ترانه خواندنهای متین است که مانده،
مهسا و متین همان زوجی بودند که از دیدن انرژی بینشان، لبخند، امید و زیبایی سراغت میآمد، همانهایی که از دیدن قهقهههایشان دلت لک بزند برای یک قند کنار چایِ تلخ زندگی! همان هایی که با دیدن شادیشان چشمهایت برق میزند و بخواهی پنجاه سال دیگر بیایی و در همین صندلی کافه بنشینی و مطمئن باشی که آنها با موی سفید و چین و چروکهای حاصل از سفرهای زندگی کنار هم بلند بلند میخندند و دل کوچکشان کنار هم قرار نیست پیر شود!
اکنون اما چای زندگی تلخ تر از آن شده که تحملش کنیم، قند هم قبل از قابلِ خوردن شدن چای در دهان آب شده
اکنون اگر سالها بعد به آن کافه بروم شاید مهسا را ببینم با یک قهوه و کیکِ بدمزه خوشمزه در حال گوش دادن به ترانههای متین و فرشِ سوگی که گوشهگوشهاش را با مکانهای نرفته، لبخندهای نزده، کیکهای نخورده، قهوههای درست نشده، ترانههای نخوانده و زندگی نکرده بافته است
اکنون تو برایم بگو
متین قربانی بود و مهسا قربانیتر؟

؛پیچک؛