خواستم از این سوگ بنویسم اما نتوانستم کلمه‌ای را در وصف آن بیابم
خواستم از دردی بنویسم که آن را با پوست و استخوان لمس کردیم، اما چه بنویسم؟
از قطره‌های خون روی آسفالتِ خیابان بنویسم؟
یا از خاکسترهای رها شده در باد؟
از زندگی نکرده‌ای بنویسم که تماشای فیلم‌هایش مناسب همه آدم‌ها نیست؟
از گلوی گرفته‌مان از فریاد‌های نزده بگویم؟
از صدای کمک، کمک‌های دخترک داخل خیابان چه دارم که بگویم؟
از آن صدای تیری که با آن از خواب پریدم بگویم؟
از کدام گوش و چشم‌های بسته بنویسم؟
از آن بدن های سردی که قبل از در آغوش گرفته شدن آرام گرفته بودن؟
شاید باید از آن کبودی‌ها بگویم
یا از آن پارچه های سفیدی که بوی آهن میدادند؟
شاید هم باید با شرمساری از اشک‌های مادر بگویم؛
من فکر میکنم حالِ ما همان روضه بازی است که میگویند
در تعریف سوگ آوردند که "عکس العمل به از دست دادن فرد یا چیزی"
من گمان میکنم ما سالهاست سوگواریم
سوگوار از دست دادن چیزهایی که نداشتیم
سوگوار خون‌هایی که از دست دادیم و در ازای آن هیچ بهایی دریافت نکردیم
ما همه چیز را از دست دادیم و هنوز نومیدانه به دنبال ریسمانی میگردیم تا به آن چنگ بزنیم، ما تمام رفتن‌‌ها را به چشم دیدیم، تمام خداحافظی های مادر را تماشا کردیم!
ما نیز آرام آرام به صورت تدریجی مُردیم.
اما هنوز ایستادیم و من می‌توانم برقی از نور را در چشم‌هایمان ببینم که شاید انعکاسی از آتش باشد!
ما باز‌هم مانده‌ایم، ما ته‌مانده این غم بودیم،
غمی که به ما تحمیل شد و وزنِ آن غم، سنگین بود، اما آموختیم با هر دردی که با تنفس در سینه هایمان حس میکنیم قد بکشیم؛
قد بکشیم، نه برای آنکه دستمان به ستاره‌های رویاهایمان برسد
قد بکشیم تا بتوانیم وزن آن غم را تحمل کنیم
آری، زندگی هنوز هم جریان دارد، راستش ما هم سعی میکنیم زندگی کنیم، درس می‌خوانیم، غذا میخوریم، به سرکار می‌رویم، میخندیم و حتی میرقصیم اما
شب‌ها، چشممان را که می‌بندیم دردی را درون قلبمان حس میکنیم که همه وجودمان را مچاله میکند
و من گمان میکنم حتی اگر دستاوردی داشته باشیم هیچ‌گاه چیزهایی که از دست دادیم نخواهند برگشت، قطعا
ما برای همیشه از دست دادیم،
ترمیم نمیشود آن زخمِ عمیقِ رویِ روح‌هایمان..
درخت‌ها شاید این بهار شکوفه دهند اما ما هرگز این زمستانِ سردِ تمام‌نشدنی که با آتش و طوفان درهم‌آمیخت را فراموش نخواهیم کرد
و می‌خواهم بدانم که عزیزکم
کدام فرزندها، در کدام نسل، تو را آزاد، آباد و سربلند با چشمانِ باورِ خود خواهند دید؟
ای مادر! ای ایران! جانِ زخمی تو در کدام روز هفته التیام خواهد پذیرفت؟
چشمان ما به راه عافیت تو سفید شد.
؛پیچک؛
