جنگ هرگز تمام نشد، فقط دیگر من صدای انفجار را نمیشنیدم
در جایی از همین جغرافیا اما، جایی نزدیک روحهایمان خانهای هنوز میلرزد، پنجرهای میشکند، کودکی اشک میریزد و در آغوش مادرش التماس میکند که او را تنها نگذارد؛
جنگ هرگز تمام نشد، از خانهای به خانه دیگر رفت و تکتک به همهمان سر زد و بی آنکه در بزند سقف را بر سرمان آوار کرد
مردمانی که قلبشان به وسعت افق دریا بود و سرخی انعکاس آتش در چشمهایشان خبر از روح فرسودهشان میداد
آشنایی میگفت" نوار ساحلی را تقریبا به طور کامل از بین بردهاند" و تصویرهایی که اشک تارشان کرده بود در ذهنم نقش بست، با چه شور و شعفی به آبی بیکران خلیج فارس نگاه میکردم؛ آن روزها هیچ گمان نمیکردم چندسال بعد این چنین ویران باشیم و همان منظره با آتش آمیخته شده باشد
دیگری سخن از مقاومت و بازدارندگی به میان میاورد دودِ انفجار اما از جایی به دور از او و بازدارندگیاش بلند میشود،
با وقاحت تمام میگویند که "مردمان جنوب عزیز جان ما هستند" نه! نه مردمان جنوب و نه هیچ مردمِ دیگری از این خطه عزیزِ جان شما نبودند، سپر بودند، وسیله بودند، پل بودند، شما هرگز آنهارا به چشمِ جانِ خودتان ندیدید، جان تکتک آنهارا اعداد و ارقام تیترهای اخبارتان کردید، ارقامی که برایتان سود میآورد را با فونت سیاه نوشتید و آنها که برایتان سود نداشت را ریزتر نوشتید و چشمهایتان را به روی آنها که نمردند اما زنده هم نماندند بستید و پدر را با خسارتهایش، مادر را با نگرانیهایش و فرزند را با دردهایش رها کردید
ما عزیزِ جان شما نبودیم، نانی بودیم که حرام کردید، جوانهای بودیم که قبل جان گرفتن از ریشه چیدید
اما همانقدر که شما ما را ندیدید ما همدیگر را دیدیم دستهایمان را نمیتوانید از همدیگر جدا کنید
شمال یا جنوب فرقی ندارد، ما از هم دور نیستیم عزیزکم، صدای انفجار در آنجا قلب مرا هم در اینجا میلرزاند، هیچچیز ما را از هم جدا نمیکند، زنجیرهایست ناگسستنی که یک سر آن به من و یک سر آن به تو میرسد