گاهی اوقات فکر میکنم زندگی مانند ضربان قلب است
گاهی بالا، گاهی پایین، گاهی تند و گاهی کند
گاهی زیر خط و گاهی بالای خط و همین است که ما را زنده نگهمیدارد
روزی درماندهام و زندگیام آنقدر کند پیش میرود که گمان میکنم هر لحظه ممکن است از حرکت بایستد
روزی دیگر اما ریتم زندگی انقدر تند میشود که من نگران میشوم اگر ناگهان بایستم این ریتم سریع هم بایستد
فکر میکنم اگر زندگی همان خط صاف بود به منزله مرگ بود پس میگویم تمام این کندی ها و بالا پایین شدن نشانی از زنده بودن من است
گاهی اما زندگی همان خط صاف میماند
و ما نیاز به احیای قلبی داریم
این روزها شاید در آن نقطه از زندگی ایستادم که خطی صاف است و کسی نیست تا با فشار دستهایش روی سینهام ریتم زندگیم را بازگرداند
شاید هم خودم باید دستگاه الکتروشوک زندگیام را پیدا کنم و به زندگی برگردم اما نمیدانم چیست
نمیدانم کجاست
در امور علمی و پزشکی امکان این هست که ضربان قلب صاف باشد و فرد به زندگی ادامه دهد؟ فکر نمیکنم
پس گمان کنم نظریه اولیهام راجع به شباهت ریتم زندگی به ضربان قلب را پس بگیرم
آخر ضربان قلب اگر صاف بشود زندگی فرد تمام میشود
اما خب ریتم زندگیهای زیادی صاف است اما زندگی آنها هنوز تمام نشده، راه میروند، نفس میکشند و هنوز زندهاند.