رهاشدگی

تقریبا اکثر زن‌هایی که دیدم رها شدند، توسط مرد‌هایشان که یا همسرشان بودند و گاها هم پدرانشان، شاید هم هر دو!

بله اکثر زن‌هایی که دیدم توسط مردهایشان رها شدند اما مسئله قابل توجه این است که آن زن‌ها هرگز متقابلا رها نکردند، آنها این ریسمان را محکم نگه داشته بودند؛ میخواهی از دلایل نگه داشتن ریسمان بگویم؟ خب واضح است که اگر ریسمان را رها میکردند آن کسی که با شدت در پرتگاه زندگی سقوط میکرد کسی جز خودشان نبود،

اشتباه نشود! نه بخاطر آنکه ایستادنشان به مردهایشان وابسته باشد، نه!

با خود گفتند که چاره‌ دیگری ندارند، بخاطر خودشان؟ بچه‌هایشان؟ خب بعدش چه می‌کردند؟

" یکی از آنها که او هم متقابلا آن ریسمان را رها کرد، تکه پاره شد و با خود گفت هرگز نمی‌تواند به مرد دیگری اعتماد کند، چندماه بعد اما خبر آمد مردِ او با دیگری عروسی کرده! "

شاید به دلیل همین تفاوت است که مرد رها می‌کند اما زن اغلب نمی‌تواند

رها نه‌ فقط به معنای خیانت که منظورم از رها شدن، زیستن کنار همدیگر به منظور رفع نیاز‌های یکدیگر است و نه هیچ چیز دیگر

" همین اتفاق مشابه برای فرد دیگری هم افتاد، با این تفاوت که بعد از سالیانِ طولانی و دو فرزند بالغ، مرد بعد از حدود یک سال از جدایی با فرد دیگری ازدواج کرد

زن اما تنها با دو فرزند هنگام بیرون آمدن از خانه ماسک و عینکِ آفتابی به چهره میزد! "

مبخواهی از تجربه های بدون جدایی بگم؟

" او از همان نخست در پی دلیلی بود که در آن زندگی بماند، دلیل کم بود، بسیار کم، آن‌قدر که به چشم نمی‌آمد، نه ! صبرکن! فرزندانش! عجب دلیل توجیه کننده‌ای!

زندگی پر از خشم بود، صحبت‌ها خالی از فریاد و ضرب‌وشتم نبود، او نیز مقصر بود؟ نمیدانم؛ دریغا که پدرش هم پشتِ همسرش بود. دلایلش برای ماندن؟ فرزندانی پر از خشم؛ "

" دیگری تنوع‌طلبی را زودتر از گمان‌هایش مابین زندگی‌اش یافت. چشم‌هایش را اما بست، دلیلش عشق بود؟ یا ترس؟ درِ خانهِ پدری‌اش به رویش باز بود؟ خودش هم نمی‌دانست."

" درمورد دیگری باید بگویم که احتمالا نمی‌دانست این رفتارها به معنای رها شدن است، شاید هم می‌دانست و به روی خودش نمی‌آورد؟ هیچ احساس تعلقی وجود نداشت"

"دیگری سالیان سال مانند اسفند روی آتش سوخت، اما با سردی بی‌اهمیتی خاموش شد، و حتی به رها کردن فکر هم نکرد، به گمانش حتما همه همین گونه بودند جدایی؟ رها کردن؟ غیرممکن است! راه حل سوختن و خاموش شدن بود "

" دیگری نوجوانی و جوانی را لمس نکرد، همه چیز خیلی هم بد نبود تا اینکه تمام سرمایه‌اش بر باد برده شد، اعتیاد، زندان، کتک، تنهایی و تنهایی

حتی او هم فکرش را به رها کردن و جدایی نکشاند، تحمل کرد، عادت کرد و تنهاتر شد'

حال باز میگویی که دلیل آنکه رها نکردند چه بود؟

چه چیزی را رها میکردند؟ چگونه ریسمان را رها میکردند هنگامی که در آن پرتگاه هیچ کس منتظرشان نبود، هیچ کس طرفشان نبود!

نه پدرانشان، نه خانواده‌شان، نه دوستان، نه جامعه و نه حتی خودشان‌...