ما چیزهای بزرگی از دنیا نمیخواستیم، آرزوهای ما تقریبا کوچک بود. آرزوهای ما شبیه زندگی معمولی انسانهای دیگر بود، مامان امروز میگفت که بزرگترین گناه ناامیدی است، من هم دلم میخواهد امیدوار باشم، امیدوار بمانم انگار این ریسمان امید من هم دیگر روزهای آخرش است، مدتهاست به مو رسیده و اکنون دارد پاره میشود. مامان چند شب پیش گفت که به چیزهای خوب فکر کنم و من با بغض گفتم که هیچچیز خوبی وجود ندارد! دروغ گفتم. چیزهای خوب خیلی زیادی وجود دارد، اکنون میتوانم صفحه ها از تمام چیزهای خوبی که در دنیا وجود دارد بنویسم و تمام نشود اما مسئله این است که نمیدانم زور تمام آن چیزهای خوب به تمام این چیزهای بد میچربد یا نه! من هم برای تلاش دیگر فرسوده شدم، نشستهام و به جدال چیزهای خوب و چیزهای بد نگاه میکنم! چیزهای خوب خیلی خیلی زیاد است اما خیلی هم کوچیک است اما چیزهای بدی که درگیرش هستم خیلی خیلی بزرگ است. سهراب سپهری به خوبی با کلمههای منفی" جنگ، فتح، قتل، حمله" بازی کرده و آنهارا به چیزهای خوب نسبت داده اما من نمیتوانم آنهارا به چیزهای خوب نسبت بدم در حالیکه منفیترین معنای آنهارا زیستم نوشته بود" بشر را در نور و بشر را در ظلمت دیدم" نامردی است اگر بگویم من فقط بشر را در ظلمت دیدم، آنگونه به تمام قلبهای پاکی که با آنها آشنا شدم خیانت کردم اما به خوبی درک کردم که " زندگی بال و پری دارد به وسعت مرگ" دیدم زندگیهایی که قبل پرواز کردن آغوششان را به سمت مرگ باز کردند و بله " ریههای لذت پر اکسیژن مرگ است" اما به شرطی که ریه بتواند نفس بکشد!