ما خیلی گناه داشتیم
احتمال زیاد حقمان آتش و بمباران و جنگ نبود
احتمالا در این سن میبایست درگیر چک کردن آخرین اخبار مد و فشن میبودیم نه چک کردن اینکه عزیزانمان هنوز زندهاند؟ یا نه
احتمالا باید نهایتا میدانستیم فرق این برند با دیگری چیست
نه که بدانیم تفاوت صدای پدافند با پهباد و جنگنده b2 با سری F چیست و کدام یک سنگرشکن پرتاب میکند و عواقب آن چیست؟
احتمالا دیگر امیدهای واهی و سرگرم شدن و موسیقی گوش دادن جواب نمیدهد، آخر اینجا خاورمیانه است
فنلاند که نیست !
دیگر فقط باید بایستیم و با تمام حقیقتی که زندگیمان را دربرگرفته روبرو شویم، دیگر نمیتوانیم از آن فرار کنیم یا خود را بزنیم به کوچه علیچپ
در ایران زندگی میکنیم دیگر، چه میشود کرد؟
هرکداممان با این غمِ عظیم بقا یکجور برخورد میکنیم
زنی درباره آن آشپزی میکند.
مردی درباره آن سریعتر و بیشتر کار میکند
دختری درباره آن اشک میریزد
پسری درباره آن میخوابد
مادری درباره آن خانهتکانی میکند
پدری درباره آن عصبی میشود و پرخاشگری میکند
دیگری شاید درباره آن بنویسد، درباره آن تندتر درس بخواند، درباره آن گوشهگیر شود، درباره آن برقصد، درباره آن مریض شود، درباره آن فیلم ببیند یا درباره آن کارهای عقبماندهش را انجام دهد.
هرچه که باشد گمان نمیکنم استوارتر، قویتر و سرسختتر از ایران را پیدا کنم
به چه میمانیم ما؟ به سنگ؟!
چون ما هستیم که هربار سریعتر از قبل ایستادیم اینگونهایم؟ یا خاصیت انسان است که میداند زندگی منتظر او نمیایستد و باید ادامه دهد
شاید خاصیت انسان هم باشد، نمیدانم
اما هنوز هم فکر میکنم خاصیت این خاک است
خاصیت این خاک است که با درد عجین شده
خاصیت این خاک و خون است که اینچنین سریع دوباره میایستد و لجوجانه میگوید" هیج اتفاقی نیفتاده،!" اما بدنش درحال لرزیدن است
شاید نفرین ایران قوی بودن و سرسخت بودن است
اگر مردمانی دیگر بودند هم اینچنین میایستادند؟
از کجا نشات میگیرد این روحیه؟
شاید ابراز غم ما اینچنین است که روحمان را زنده و انسان نگهداریم به همانند مکانی که خون سیاوش ریخته شد و گیاهی رویید
ابراز غم ما به مانند همان رقص سوگ، همان باور قدیمی که "سوگ بیش از حد" به رودی سهمگین میماند که همهچیز را سخت تر میکند
که ایستادگی با مظاهر زندگی دربرابر تاریکیِ مرگ.