این غبارِ آزادی ماست به مانند برج آزادی؟
یا غبارِ برج آزادی است به مانند آزادی ما؟
مردم پس از انفجار فرار میکردند، ما هم از ظالمی به ظالمی دیگر
برج آزادی میان دود و غبار بود، آزادی ما هم
حوالی میدان انقلاب به مانند ویرانه بود، امید ما هم
هواپیمایی در بوشهر سقوط کرد، رویاهای ما هم
گوشه گوشه طهران زخمی شده، روح ما هم
شیشه های همسایه شکستند، بغض ما هم
تنه درختی شکست و افتاد، برق چشم ما هم
آسفالتِ خیابان ترک خورده بود، قلب ما هم
لباس ها خاک گرفته بودند، لبخند ما هم
دیوارهای خانه میلرزید، تن ما هم
خانه ها در گرد و خاک محو شده بودند، آینده ما هم
صدای انفجار بسیار بلند بود، ضربان قلب ما هم
خون از هرکجای این نقشه می‌چکد، اشک ما هم
پرنده ها هراسان پر می‌زنند، بی خبر از مقصد پرواز می‌کنند، درست مانند ما
تو گمان می‌کنی چه میشود؟
پیکر روح‌باخته ما از این ویرانه‌ها سر بیرون می‌اورد؟
بذری که از وجودمان در این خاک کاشتیم از میان آوارها جوانه میزند؟
روح خاکستری‌مان روزی سبز میشود؟
