آن تبلیغ قدیمی را یادتان هست؟
«چه برایمان آوردهای، مارکو؟»
شرمنده که مارکو نیستم. من یک یخچال ساکن ایران هستم.
تعجب نکن؛ از من چیزی عاید تو نمیشود. در جهان همه شکم مرا پر میکنند تا بعد من شکم آنها را پر کنم. اما در ایران، بیشترین چیزی که به خورد شکم من میدهند، انواع و اقسام قرصها و داروهاست و بیشترین نوع آنها هم قرصهای افسردگی و اعصاب هستند. مگر من داروخانهام؟ من یخچالم! قرار بود شکم مرا با غذا پر کنید تا من هم شکم شما را پر کنم، نه اینکه هر روز یک مشت قرص و دارو داخل من بچپانید.
حالا او تقریباً ده دقیقه است حاجوواج به شکم خالی من خیره مانده و توقع دارد جادویی از غیب برسد تا چیزی از شکم خالی من عایدش شود.
دادم درآمد:
ـ آهای بچهجان! ببند در را! بازیت گرفته است؟ چنان بازیای به تو نشان دهم که...
عه، عه! دیدی؟ گفتم!
مگر عمر یک یخچال چقدر است؟ حالا دیگر همین یخچال خالی هم به دردتان نمیخورد. لگد زدن به در من فایدهای ندارد. راهحل بهتری دارم.
تنها کاری که الان میتوانی بکنی این است که بستههای قرص را برداری و بین اعضای خانواده پخش کنی؛ شاید کمی بابت خرابی من، اعصابشان کمتر داغان شود.