در من
گورستانیست خاموش؛
پر از رویاهایی
که در لحظهی شکوفهزدن،
از نگاهها افتادند...
هر بار خواستم
از جایی شروع کنم،
دستی ناپیدا،
صدایی سرد،
یا نگاهی سنگین،
میان من و آغاز،
دیوار کشید.
گفتند:
«برای این دنیا ساخته نشدهای،
تو زیادی آرامی،
زیادی درونگرا،
زیادی شبیه خودت...»
و من
کمکم آموختم نقشها را.
لبخندهایی بر صورت زدم
که هیچوقت به دلم نچسبید،
خودم را انکار کردم،
تا اندکی پذیرفته شوم…
اما تهِ هر نقش،
تهِ هر صحنه،
میدانستم—
من هرگز بهخاطر آنچه نیستم،
طرد نشدم؛
بلکه بهخاطر آنچه هستم.
در من
صدایی هست،
بینام، بیقالب،
اما زنده و واقعی.
در من
شعری هست،
که هنوز
هیچ داوری لمسش نکرده،
اما جاریست…
همچون رودخانهای در خوابِ کوه.
من دیگر
در پیِ اجازه نیستم.
نه تایید، نه تشویق، نه سکوت.
من فقط
جایی میخواهم
که کسی—
میان حرفهایم،
دیوار نکشد.