ـ هانیه، اگر هیچکس قرار نبود قضاوتت کنه، چه کار میکردی؟
ـ نمیدونم.
ـ واقعاً نمیدونی؟
ـ شاید... نمیدونم. خیلی وقته بهش فکر نکردم.
ـ پس بذار یه جور دیگه بپرسم. اگه فردا صبح از خواب بیدار بشی و بتونی هر جایی که میخوای زندگی کنی، کجا میری؟
ـ انگلیس.
ـ چرا انگلیس؟
ـ نمیدونم... فقط دلم میخواد اونجا زندگی کنم.
ـ تنها؟
ـ نه.
ـ پس با کی؟
ـ با دوستم.
ـ کدوم دوستت؟
ـ نمیدونم... دوست صمیمیم. همون آدمی که بتونم هر وقت دلم خواست بهش زنگ بزنم و بگم: «بیا بریم بیرون.»
ـ و اگه ازدواج کرده باشی؟
ـ خب... شاید با همسرم.
ـ پس صبحهاتون چه شکلیه؟
ـ زود بیدار میشیم. میریم پیادهروی.
ـ فقط خودتون دوتا؟
ـ آره. یا شاید بعضی روزها با دوستم.
ـ بعدش؟
ـ برمیگردیم خونه، صبحونه میخوریم. بعد هرکدوم میریم دنبال کار خودمون.
ـ تو چی کار میکنی؟
ـ معلمم.
ـ معلم؟
ـ آره. فکر کنم دوست داشته باشم معلم باشم.
ـ بعدازظهر که برمیگردی چی؟
ـ نمیدونم... شاید دوستم بیاد پیشم.
ـ بعد چی کار میکنید؟
ـ یه چیزی درست میکنیم بخوریم.
ـ چی؟
ـ هرچی توی خونه پیدا بشه.
ـ بعد؟
ـ فیلم میبینیم.
ـ و وسط فیلم؟
ـ احتمالاً سر شخصیتها حرص میخوریم.
ـ مثلاً؟
ـ مثلاً یه اتفاق هیجانی میافته و من با صدای بلند میگم: «هیییی!»
ـ و دوستت؟
ـ برمیگرده میگه: «چی شد؟!»
ـ بعد؟
ـ میگم: «این آدمه واقعاً مشنگه!»
ـ خیلی خوب. بعد از فیلم؟
ـ اگه شب شده باشه، شاید بمونه.
ـ و اگر خوابتون نبره؟
هانیه لبخند زد.
ـ میشینیم چرتوپرت میگیم.
ـ چه جور چرتوپرتی؟
ـ از اون حرفهایی که فرداش خودمون هم نمیفهمیم چرا اینقدر خندیدیم.
ـ دیگه چی؟
ـ «اعتراف میکنم» بازی میکنیم.
ـ اولین اعترافت چیه؟
ـ نه، تو اول بگو.
ـ اعتراف میکنم از بعضی تصمیمهایی که گرفتم مطمئن نیستم.
ـ این که اعتراف جالبی نیست.
ـ خب، تو بگو.
ـ اعتراف میکنم دلم میخواد یه شب با دوستم بشینم و تا صبح حرف بزنم.
ـ دربارهی چی؟
ـ هرچی.
ـ حتی چیزهای خیلی شخصی؟
ـ آره.
ـ حتی رازها؟
ـ مخصوصاً رازها.
ـ دیگه چی دلت میخواد؟
ـ سفر.
ـ کجا؟
ـ هرجا.
ـ هرجا؟
ـ آره. دلم میخواد یه روز چند نفر جمع بشیم و یکی بگه: «بریم؟» و واقعاً بریم.
ـ بدون برنامه؟
ـ شاید.
ـ نمیترسی؟
ـ چرا.
ـ پس چرا بری؟
ـ چون دلم میخواد تجربهش کنم.
ـ هانیه، به نظرت چرا اینقدر دلت میخواد چیزهای مختلف رو تجربه کنی؟
هانیه کمی فکر کرد.
ـ چون حس میکنم خیلی چیزها رو فقط از دور دیدم.
ـ مثلاً؟
ـ مثلاً همین دوستی. سفر. بیرون رفتن. اینکه یه شب یکی پیشت بمونه و تا صبح با هم حرف بزنید. اینکه صبح با یکی بری پیادهروی. اینکه یه روز تصمیم بگیری یه کاری رو امتحان کنی و واقعاً انجامش بدی.
ـ پس چی جلوت رو گرفته؟
ـ نمیدونم.
ـ خانواده؟
هانیه چند لحظه ساکت ماند.
ـ شاید.
ـ ترس؟
ـ اونم هست.
ـ قضاوت بقیه؟
ـ خیلی وقتها.
ـ پس اگر هیچکدوم از اینها نبود چی؟
هانیه به فکر فرو رفت.
ـ اونوقت هر کاری که دلم میخواست میکردم.
ـ مثلاً؟
ـ زندگیای که خودم انتخابش کردم.
ـ یعنی آزادی؟
ـ آره.
ـ آزادی برای تو یعنی چی؟
هانیه کمی فکر کرد.
ـ یعنی اگر دلم خواست یه کاری رو انجام بدم، قبلش مجبور نباشم از خودم بپرسم: «اجازه دارم؟»
ـ پس چی از خودت میپرسی؟
لبخند زد.
ـ «دلم میخواد؟»
ـ و اگر جوابش آره بود؟
ـ انجامش میدم.
ـ حتی اگر اشتباه باشه؟
ـ شاید اشتباه کنم.
ـ حتی اگر بقیه قبولش نداشته باشن؟
ـ آره.
ـ حتی اگر بگن این راه درست نیست؟
هانیه شانه بالا انداخت.
ـ شاید راه من باشه.
ـ هانیه؟
ـ هوم؟
ـ چرا اینقدر دلت میخواد خودت انتخاب کنی؟
هانیه چند ثانیه ساکت ماند.
بعد لبخند زد.
ـ چون دلم میخواد.