صبح که از خواب بیدار شدم، اولین چیزی که دیدم دیوار روبهرو بود. یکی از چشمها درست بالای سرم قرار داشت.
سریع از تخت پایین آمدم. در شهر ما، دیوارها فقط برای جدا کردن خانهها و خیابانها نبودند؛ آنها چشم و گوش داشتند.
مادرم از آشپزخانه صدا زد: «صبحانه میخوری؟» نگاهم به دیوار افتاد. آرام جواب دادم: «نه.» صدایم را پایین آوردم. مدتها بود که همه یاد گرفته بودند مراقب حرفهایشان باشند. یک کلمهی اشتباه کافی بود تا چشمها ببینند و گوشها بشنوند و خبر به رئیس شهر برسد.
لباسم را پوشیدم و از خانه بیرون زدم. خیابان شلوغ بود، اما کسی بلند حرف نمیزد. مردم سرشان پایین بود و سعی میکردند از دیوارها فاصله بگیرند. من هم همین کار را کردم.
چند قدم جلوتر، صدای خندهی دختری را شنیدم. به اطراف نگاه کردم. یکی از چشمها درست بالای سرش بود. خندهاش ناگهان قطع شد و چند ثانیه بعد، مأموران رسیدند. دختر را گرفتند و با خودشان بردند. کسی چیزی نپرسید؛ همه میدانستند سؤال پرسیدن هم میتواند دردسر درست کند.
من راه افتادم و سعی کردم به چیزی فکر نکنم، اما نمیشد. احساس میکردم تمام شهر زیر نظر است.
سر کوچه، مردی کنار دیوار ایستاده بود و آرام با تلفنش حرف میزد. وقتی چشمش به یکی از گوشهای روی دیوار افتاد، مکث کرد و گوشی را قطع کرد. من از کنارش رد شدم.
ناگهان صدایی شنیدم: «شما دو نفر، بایستید.» ایستادم. مرد کنارم هم ایستاد. آرام سرم را بالا آوردم. چشم روی دیوار روشن شده بود و قلبم تند میزد.
صدای دیوار دوباره آمد: «شما از دیشب زیر نظر هستید.» مرد کنارم رنگش پرید. چند قدم عقب رفت و گفت: «من کاری نکردم.»
صدای آژیر از انتهای خیابان بلند شد. مرد خواست فرار کند، اما مأموران خیلی زود به ما رسیدند. یکی از آنها دستش را روی شانهی مرد گذاشت و او را با خودشان برد.
بعد به سمت من برگشت و گفت: «تو هم با ما میآیی.»
به دیوار نگاه کردم. چشم هنوز روشن بود. برای اولین بار فهمیدم آدمهایی که صبح از خانه بیرون میروند و دیگر برنمیگردند، کجا میروند.
اما دیگر برای فرار دیر شده بود.