
من هوای ابری و بارونی رو خیلی دوست دارم. از اون روزهایی که آسمون گرفتهست، نسیم خنکی میوزه و قطرههای بارون آروم روی شیشه پنجره میشینن.
راستش ترجیح میدم بارون رو از پشت پنجره تماشا کنم تا اینکه زیرش قدم بزنم. دوست دارم یه گوشه دنج برای خودم پیدا کنم، یه لیوان چای یا قهوه کنار دستم بذارم، کتابی بخونم و به صدای بارون گوش بدم.
رعدوبرق هم برام قشنگه، البته نه وقتی همهچیز رو به هم میریزه! غرش رعد از دور، در کنار بارونی که آروم میباره، حس عجیبی داره.
فکر میکنم بعضی هواها آدم رو به خودش نزدیکتر میکنن. انگار برای چند ساعت میتونی از شلوغی دنیا فاصله بگیری، با خیالهات خلوت کنی و بدون عجله از لحظههات لذت ببری.
شاید برای همین روزهای ابری و بارونی رو اینقدر دوست دارم. برای من بارون فقط تغییر آبوهوا نیست؛ یه بهونه کوچیکه برای آرامش، کتاب خوندن، موسیقی گوش دادن و کمی بیشتر زندگی کردن.
اگر قرار باشه یک روز کاملاً مطابق سلیقهام داشته باشم، قطعاً یک عصر پاییزی بارونی رو انتخاب میکنم. 🤍