سلام بر تو، ای که از روح تو در من دمیده شد؛
سلام بر تو، ای که شعرهایت فروغ من در تاریکشبهای زندگانیست.
زن بودی و به زنان کشورت نشان دادی زن بودن به معنای کم بودن نیست. نشان دادی برای دوام آوردن در ظلمات، نیازی به مرد بودن نیست؛ میشود همچون گلی لطیف بود و در عین حال، همچون سنگی سختجان.
عشق برای من، در تو و درون شعرهایت معنا پیدا کرد. مگر میشود کسی شعرهایت را بخواند و سرانجام به تصویری نو از عشق نرسد؟ برای من، تو جنگجوی عشق بودی و نشان دادی شعر برای زنان میتواند راهی باشد برای بیان آن حجم عظیم عواطف و احساساتِ جمعشده درون قلبی کوچک.
نشان دادی میشود ساده بود، ساده نوشت و به آنچه نوشتهای، عمیقاً باور داشت. دیر شعر را شناختم، ولی خوشحالم که شعر را با تو شناختم و با تو آغاز کردم.
چقدر شبیه توأم؛ منی که هر بار سرم به سنگ میخورد، اما باز هم دوست دارم خودم همهچیز را تجربه کنم.
نشان دادی میشود زن بود، اسیر بود، اما با شعر، رهاتر از هر مردی در جهان زیست.
میشود خانواده داشت، خانواده ای بزرگ داشت، اما همچنان به دنبال ابراز محبت در نگاه دیگران بود.
گناهی داریم؛ من و تو. گناهی که ما را به هم پیوند میزند؛ آنجا که انتخاب کردیم عشق و شعر را انتخاب کنیم.
و چه گناهی لذتبخشتر از آزادانه و عاشقانه زیستنِ یک زن؟