آمدی—
با صدایی
که خوابِ فصلها را درهم شکست،
و نگاهی
که کوچهپسکوچههای خاموش دلم را
چون چراغی قدیمی،
یکییکی روشن کرد.
سکوت کرده بودم...
نه از بیکلامی،
که از ترسی آشنا؛
ترسِ شکفتن،
ترسِ شنیدهشدن،
ترسِ رسیدنی
که شاید برای دیگری باشد...
درختی بودم
که باد را میفهمید،
اما
برگ نمیریخت.
نامم را نگفتی،
و من نگفتم
که شبها
در تاریکیِ خیسِ ذهنم،
تو را
بیصدا
صدا میزنم.
نه از لب،
بلکه از عمق دلی
که حتی جراتِ خواستن نداشت...
رفتی.
بیصدا،
بیخداحافظی.
اما رد پایت
هنوز
در خیالم
باران میبارد.
و من،
میان قطرههایی که از چشمم نمیریزند،
هنوز
با خودم نجوا میکنم:
آیا دلی که
هیچگاه چیزی نگفته،
باز هم
شنیده میشود؟