گاهی شمارش معکوس زندگی از جایی شروع می‌شود که انتظارش را نداریم.
بعضی فیلم‌ها فقط برای سرگرم کردن ساخته نمی‌شن؛ بعضی‌هاشون کاری می‌کنن که بعد از تموم شدنشون، چند دقیقه به صفحه تلویزیون خیره بمونی و به زندگی فکر کنی. «نامبر وان» برای من یکی از همین فیلم‌ها بود.
این فیلم کره‌ای به کارگردانی کیم ته‌یونگ، با بازی چوی وو شیک، جانگ هه جین و گونگ سونگ یون، داستانی درباره خانواده، عشق، ترس از دست دادن و ارزش لحظه‌های معمولی زندگیه.
داستان فیلم
داستان درباره پسری به نام هامین است که زندگی معمولی خودش رو در کنار خانواده‌اش می‌گذرونه. اما بعد از یک اتفاق تلخ خانوادگی، متوجه موضوع عجیبی می‌شه. هر بار که از غذای دست‌پخت مادرش می‌خوره، عددی رو جلوی چشمش می‌بینه که با هر وعده کمتر می‌شه.
در ابتدا نمی‌دونه این عددها چه معنایی دارن، اما کم‌کم به حقیقت ترسناکی می‌رسه؛ تصور می‌کنه وقتی شمارش به صفر برسه، مادرش، اون‌سیل، از دنیا می‌ره.
از همون لحظه زندگی هامین تغییر می‌کنه. اون که نمی‌خواد مادرش رو از دست بده، تصمیم می‌گیره دیگه از غذاهای دست‌پختش نخوره. برای این کار مدام بهانه میاره، از دور شدن از خانه گرفته تا نپذیرفتن غذاهایی که مادرش با عشق براش آماده کرده.
اما مسئله اینجاست که مادرش از دلیل رفتارهای پسرش خبر نداره. اون‌سیل فقط می‌بینه پسری که همیشه براش غذا درست می‌کرده، حالا از نشستن سر سفره و خوردن غذاهایش فرار می‌کنه. برای همین رفتار هامین باعث ناراحتی و دل‌شکستگی مادرش می‌شه.
هامین برای اینکه بتونه به تصمیمش پایبند بمونه، از شهر زادگاهش دور می‌شه و زندگی تازه‌ای رو در سئول شروع می‌کنه. سال‌ها می‌گذره و اون سعی می‌کنه با این راز زندگی کنه. حتی وقتی با دختری به نام ریو اون آشنا می‌شه و رابطه عاطفی بینشون شکل می‌گیره، همچنان ترس از دست دادن مادرش روی زندگی و تصمیم‌هاش سایه انداخته.
اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شه.
وقتی حقیقت از راه می‌رسه...
یکی از تکان‌دهنده‌ترین بخش‌های فیلم زمانی اتفاق می‌افته که هامین متوجه می‌شه خودش به سرطان مبتلا شده. درست در زمانی که تمام این سال‌ها تلاش می‌کرده مادرش رو از مرگ نجات بده، حالا خودش با بیماری و مرگ روبه‌رو شده.
اینجاست که معنای اون عددها شکل دیگه‌ای پیدا می‌کنه و تمام ترس‌ها و تصمیم‌های گذشته هامین معنای تازه‌ای به خودشون می‌گیرن.
تلخی ماجرا اینه که هامین تمام این مدت برای محافظت از مادرش ازش فاصله گرفته بود، درحالی‌که خودش کسی بود که فرصت محدودی برای بودن در کنار مادرش داشت.
با این حال، حتی وقتی خودش درگیر چنین شرایط سختیه، باز هم نمی‌تونه به راحتی از نگرانی برای مادرش دست بکشه. انگار تمام چیزی که می‌خواد اینه که مادرش زنده بمونه و فرصت بیشتری برای زندگی داشته باشه.
چیزی که در این فیلم دوست داشتم
به نظرم یکی از قشنگ‌ترین بخش‌های فیلم، رابطه مادر و فرزند و نقش غذا در این رابطه است. برای اون‌سیل، غذا درست کردن فقط یک کار روزمره نیست؛ راهیه برای نشون دادن عشق و محبتی که شاید همیشه نتونه با کلمات بیانش کنه.
گاهی یک بشقاب غذا، یک تماس تلفنی یا حتی یک دورهمی ساده خانوادگی، چیزهایی هستن که تا وقتی در اختیارمون قرار دارن، متوجه ارزش واقعی‌شون نمی‌شیم.
بازی چوی وو شیک هم برای من خیلی دوست‌داشتنی بود. تونست ترس، نگرانی، سردرگمی و عشق هامین رو به شکلی نشون بده که واقعاً با شخصیتش همراه بشیم. رابطه اون با مادرش هم از بخش‌های تأثیرگذار فیلم بود.
راستش موقع تماشای فیلم کلی گریه کردم، مخصوصاً وقتی دیدم هامین با وجود بیماری خودش هنوز تمام تلاشش رو می‌کنه تا مادرش رو از دست نده.
اما چیزی که بیشتر از همه خوشحالم کرد، پایان فیلم بود. بعد از تمام اون لحظه‌های تلخ و نگرانی‌هایی که همراه شخصیت‌ها تجربه کردم، دوست داشتم همه‌چیز بالاخره به آرامش برسه. خوشحالم که پایان فیلم برخلاف خیلی از داستان‌های احساسی، فقط به غم و اندوه ختم نشد.
حرف آخر
«نامبر وان» برای من فقط داستان یک پسر و مادرش نبود؛ یادآوری این موضوع بود که هیچ‌کدوم از ما نمی‌دونیم چقدر فرصت برای بودن کنار آدم‌هایی که دوستشون داریم، در اختیار داریم.
ما نمی‌تونیم جلوی سرنوشت رو بگیریم، نمی‌تونیم تمام اتفاقات آینده رو پیش‌بینی کنیم و همیشه هم قادر نیستیم جلوی از دست دادن آدم‌ها رو بگیریم.
اما می‌تونیم از زمانی که داریم استفاده کنیم. به جای اینکه تمام عمرمون رو در ترس از اتفاقات آینده بگذرونیم، از لحظه‌هایی که هنوز در اختیارمون هستن لذت ببریم.
گاهی باید بیشتر کنار عزیزانمون باشیم، بیشتر دوستشون داشته باشیم و قدر همین روزهای معمولی رو بدونیم.
جلوی سرنوشت رو نمی‌شه گرفت؛ پس فقط از زمانی که داری استفاده کن و زندگی کن.
نامبر وان از اون فیلم‌هایی بود که هم اشکم رو درآورد و هم در پایان لبخند به لبم آورد. تماشای این فیلم رو واقعاً پیشنهاد می‌کنم.
