من یک دوست میخواهم—
خوشخنده،
صمیمی،
و بیبهانه؛
کسی که حال دلم را بفهمد
حتی وقتی هیچ نمیگویم.
یک رفیقِ پایه،
برای وقتهای بیقراری؛
با هم برویم زیر باران،
بیچتر،
بیمقصد،
بینشانی...
فقط با دلهایی که هوای هم را دارند.
دلم یک همدل میخواهد—
کسی که دلگیر نشود
از سکوتهایم،
و وقتی میگویم: «چیزی نیست»
بداند
یعنی هزار درد
پشت پلکهایم قایم شدهاند.
دوستی که بگوید:
«همینکه تویی، کافیست برای خوشبختیام...»
و با یک لبخند ساده،
دنیایم را بسازد؛
حتی اگر در دلِ گریه باشم،
باز هم
خنده را یادم بیاورد.
میخواهم بنشینیم
در کافهی خیال،
گوشهای دنج و بیهیاهو؛
با چایِ آرامش و حرفهای ساده،
و بگوییم:
«دنیا هنوز قشنگ است،
اگر بیقید،
اگر بیبهانه دوست داشته باشی.»
من دوستی میخواهم
که ساعت را فراموش کند
وقتی کنارم نشسته—
و زمان،
فقط در خندههایمان بگذرد...
یک دوست
که دوستیاش
تا همیشه بماند.