من ماندم و ماه،
در سکوت سنگین شب،
همصدا با دلتنگیهای بینام...
ماه،
چهرهاش را
چون لالاییای غمزده،
در آینهی جانم نجوا میکرد؛
و رازهای دلم،
آرامآرام
از تاریکیِ ساکت شب
سر برمیآوردند...
من ماندم و ماه،
و صدای نرمِ بادی مهربان،
که برگها را نوازش میداد
و خاطرهها را
آهسته و عاشقانه
در دل شب
زمزمه میکرد...