قله‌ی مرگ

گفتید بدو بدو بدو از جنگل عبور کن. اینجا همه چیز ساکن ساکت و تکراریست. چشم تا کار میکند درخت درخت درخت است اینجا.

بیرون از جنگل اما چیزی بهتر انتظار تو را می کشد.

گفتید بترس بترس که جنگل پر از ترس است دختر. جنگل جای دختران نیست. طبیعت جنگل وحشیست. پس بدو بدو بدو. بیرون از اینجا دنیایی تازه منتظر توست.

دویدم دویدم خسته شدم کم آوردم ولی باز با همان پای برهنه ام دویدم که دویدم. چون جنگل جای من نبود.

مرا به سراب وعده های پوچ و توخالی امید دادند.

بیرون از جنگل چیزی نبود که نبود.

گفتند درست است اما تو که نصف راه را آمده ای آن قله را می بینی دنیایی که میخواهی دنیایی که برای توست آنجا به انتظارت نشسته است.

رفتم قله را فتح کردم اما آن بالا هم چیزی برای من نبود.

از دار و ندارِ آن دنیای رویایی، تنها صخره‌ای نصیبم شده بود که آن هم به هیچ ختم می‌شد.

چه ساده بودم همه جا جنگل بود. چه بالا بودم چه پایین فرقی نمیکرد.

پس چشمانم را بستم و همراه با نسیم روح نواز باد دوباره خودم را در آغوش جنگل رها کردم.

چه ساده بودم که فکر میکردم آن پایین هنوز جنگل منتظر من مانده است تا برگردم.

چیزی که منتظرم بود جنگل نبود مرگ بود و حالا میفهمم که این همه دویدن و دویدن برای رسیدن به مرگ بود.

آنها مرا برای رسیدن به مرگ آماده کرده بودند. لباس سفیدم کفن ام بود.

کاش حداقل کمی زندگی می کردم.