بهار خانم زن مغروری بود؛ آبش با آقای پاییز توی یک جوی نمیرفت. مدام با خودش میگفت: «او برگهای سبز مرا زرد میکند، غنچههای نورسیده و جوان مرا پیر میکند.»
اصلاً باران من کجا، باران او کجا! باران من برای رویش شادی در دلهاست و باران او برای یادآوریِ غمِ تنهایی است.
ولی از حق نگذریم، چشمانش سوز عجیبی دارد که دلم را به سمتش روانه میکند. با آن حالوهوای شعرهای کلاسیکانهاش، چه بهارها که در پیاش خزان شدند!
من بهارم؛ رنگ عوض میکنم، طالب تغییر و تنوعم. آدمِ یکجانشینی نیستم. من ساده نیستم؛ عجیبم، شگفتانگیزم. من را باید کشف کنی.
اما تو، پاییز، سادهای؛ یکرنگی، خشکی، سردی. با من آواز نمیخوانی، بلبل نداری. چه کنم با تو؟ اصلاً اهل گفتوگو نیستی، اهل حرف زدن نیستی، اهل نشان دادنی، اهل آب کردن غرور دلِ آدمی.
در بازی قایمباشک مهارت نداری؛ من که قایم میشوم، تو پیدایم نمیکنی و من از انتظار، خزان میشوم.
میروم و بعد گلایه میکنی، اشک میریزی و آوازهای سوزناک میخوانی. پاییز جان، دیگر به چه درد میخورد این کارها که تو میکنی؟
پاییز، الکی فاز عاشقانه نگیر! من آمدهام بمانم، اما فصل تو فصل ماندن نیست؛ فصل رفتن است.
دست من را نگیر؛ بگذار بروم. من بمانم و غرور خودم و تو بمانی و تنهایی خودت.
من کمی مطالعه کردم؛ اصلاً شجرهنامهی ما به هم نمیخورد که تو اینقدر برای دیدنم آبغوره میگیری!
سالهای سال هم بگذرد، فصلهای زندگیِ بهار و پاییز یکی نمیشود. حالا تو هی عاشقانه بخوان و من هی غرورم را به خاطر تو آب کنم؛ باز هم آب از آب تکان نمیخورد که نمیخورد.
پس بهتر است بازیِ قایمباشک را تمام کنیم و بیش از این خزان و بهار را یکی ندانیم.
مگر اینکه معجزهای شود؛ بهار و پاییز یکی شوند.
اما من نمیدانم چرا بارانهایم این روزها عجیب بوی بارانِ پاییزی میدهند...