اگه کسی این صدا رو میشنوه... سلام.
نمیدونم چند روز گذشته. دیگه روزا رو نمیشمرم. اوایل روی دیوار خط میکشیدم. هر صبح که بیدار میشدم، یه خط میکشیدم و فکر میکردم اینطوری یادم میمونه چند روزه هنوز زندهام. ولی بعد، از یه جایی به بعد، دیگه فرقی نداشت سه روز گذشته یا سی روز. اینجا همهچی شبیه همه؛ صبح دیوار، ظهر پنجره، شب صدای اونا و دوباره از اول.
میدونی عجیبترین قسمت ماجرا چیه؟ من از زامبیها نمیترسم. یعنی چرا، میترسم، خیلی هم میترسم، ولی نه به اندازهای که از این اتاق میترسم. از این میترسم که یه روز در رو باز کنم و بفهمم دیگه هیچکس بیرون نیست. از اینکه تمام این مدت منتظر چیزی بودم که اصلاً وجود نداره. از اینکه شاید آخرین آدم زندهٔ این شهر منم. و شاید... حتی اونقدرها هم دلم نمیخواد زنده بمونم.
نه، صبر کن. این رو پاک نمیکنم. باید یه بار هم که شده راستش رو بگم.
من خستهام. خیلی خستهام. قبل از اینکه همهچی خراب بشه هم خسته بودم؛ قبل از زامبیها، قبل از این اتاق، قبل از اینکه دنیا به آخر برسه. فقط هیچکس نمیفهمید.
همه فکر میکردن من خوشحالم. میخندیدم، حرف میزدم، به آدما میگفتم «خوبم» و هر وقت حالم بد میشد، میگفتم خوابم میاد. چه جملهٔ مسخرهای... «خوابم میاد.» انگار آدم میتونه همهٔ غصههاشو پشت خوابآلود بودن قایم کنه.
من خیلی چیزا رو نگفتم. به مامانم نگفتم که بعضی شبا از بس فکر میکنم خوابم نمیبره. به دوستم نگفتم که میترسم یه روز فراموشم کنه. به کسی که دوستش داشتم نگفتم که بیشتر از چیزی که نشون میدادم دوستش داشتم. و به خودم... هیچوقت نگفتم که از خودم ناامید شده بودم.
شاید واسه همینه که الان دارم با یه دستگاه بیجون حرف میزنم. چون دستگاه قضاوت نمیکنه، جوابم رو نمیده، نمیگه زیادی حساسی و نمیپرسه «اینهمه فکر کردن واسه چیه؟» فقط گوش میده. و من، برای اولین بار توی زندگیم، یکی رو دارم که مجبور نیستم جلوش وانمود کنم خوبم.
امروز دوباره صدای در اومد. سه بار، مثل دیشب. صدای مامانم بود که از پشت در گفت: «دخترم... در رو باز کن.»
میدونم مامانم مرده. خودم دیدمش. پس نمیدونم پشت این در کیه. ولی یه چیزو فهمیدم؛ شاید وقتی آدم مدت زیادی تنها بمونه، دیگه از مردن نمیترسه. از این میترسه که هیچکس نباشه تا آخرین حرفاش رو بشنوه.
پس اگه کسی این صدا رو پیدا کرد، اگه واقعاً کسی اون طرف این دستگاهه، فقط میخوام بدونی که من اینجا بودم. من یه آدم بودم. میترسیدم، دوست داشتم، اشتباه کردم، دلم شکست، خندیدم و گریه کردم. و قبل از اینکه این شهر تموم بشه، منم مثل همهٔ آدمای دیگه، فقط دلم میخواست یکی صدام رو بشنوه.
[صدای ضربه به در]
این بار چهار بار زد.
فکر کنم دیگه باید برم.
شاید این آخرین ضبط من باشه، لطفاً فرکانس رو خاموش نکن. حداقل بذار صدای من یه جایی توی این دنیا بمونه.