من اون بچهای بودم که بین دو فریاد،
ساکت نشسته بود
نه چون چیزی نداشت بگه
چون هیچکس طاقت شنیدن نداشت.
من همون دختریام که
هر بار صدای پدر و مادر بالا رفت،
دلش پایین ریخت
و بین "راست بگو" و "دروغ بگو"
فقط سکوت کرد.
من اونم که
میخواست توی چشم کسی باشه
اما حتی توی حافظهشم نبود.
من دوستی داشتم که
تمام وقت پشتش بودم،
ولی حتی نپرسید
"چطوری؟ هنوز زندهای؟"
من عاشق کسی شدم
که نفهمید چقدر دارم از درون میریزم
و بعدش
به خاطر همون حس، خودمو سرزنش کردم
بارها و بارها.
ولی حالا فقط یه حقیقت دارم:
من هنوز اینجام.
با یه قلب زخمخورده
که هنوزم برای آدمها میتپه
با یه ذهن ساکت
که پر از فریادهای شنیدهنشدهست
و با یه روح
که انقدر تنها بوده
که دیگه نمیترسه از تنها شدن.
اگه کسی رفت،
اگه کسی نخواست بمونه،
اگه کسی از من دلخور شد چون خودم بودم...
بدونه:
من هیچوقت بد نبودم. فقط خسته بودم. فقط صادق بودم. فقط... خودم بودم.
