اگر شتری دیدی، باید وانمود کنی که ندیدی.
این قانونی است که سال‌هاست در خانواده‌ی من پابرجاست؛ قانونی نانوشته که همیشه منافع جمع را به خواسته‌های فرد ترجیح می‌دهد. منافعی که بیشتر برای پابرجا ماندن ستون‌های خانواده استفاده می‌شوند؛ برای اینکه چیزی فرو نریزد، کسی ناراحت نشود و ظاهر همه‌چیز حفظ شود.
اما هیچ‌کس از عوارضش حرف نمی‌زند.
کسی نمی‌پرسد بر سر آن آدمی که شتر را دید، اما مجبور شد وانمود کند ندیده چه آمد. کسی نمی‌پرسد با حرفی که سال‌ها در گلویش ماند چه کرد؛ با رویایی که به خاطر مصلحت دیگران نادیده گرفته شد، چه کرد؛ با خواسته‌ای که هر بار شنید «الان وقتش نیست» چه کرد.
همه فقط می‌گویند: «شتر دیدی، ندیدی.»
اما من می‌خواهم بگویم وقتی آدمی را بارها مجبور می‌کنی چیزی را که دیده، نادیده بگیرد، آن چیز ناپدید نمی‌شود. فقط از چشم‌ها به درون آدم منتقل می‌شود.
حرف‌های فروخورده جایی در وجود آدم می‌مانند. رویاهای سرکوب‌شده فراموش نمی‌شوند. خواسته‌هایی که هر بار قربانی مصلحت شده‌اند، یک روز خودشان را به شکلی دیگر نشان می‌دهند.
من پیامد این سکوت‌ها را در خودم دیده‌ام؛ ریزش مو، سفید شدن مو، ضعیف شدن چشم ها،ضعیف شدن شنوایی، لرزش انگشتان دست، دردهای جسمی، احساس فشار و درد در قفسه‌ی سینه، گلودرد و خشکی گلو و دردهایی که گاهی حتی نمی‌دانستم از کجا می‌آیند.
نمی‌گویم همه‌ی این‌ها فقط نتیجه‌ی سرکوب شدن است؛ اما می‌دانم سال‌ها سکوت و فشار، چیزی نیست که بتوان از کنار آن بی‌تفاوت گذشت.
شاید خانواده با «ندیدن» شتر، ستون‌هایش را سرپا نگه دارد؛ اما سؤال من این است:
اگر برای پابرجا ماندن یک خانواده، آدم‌های درون آن مجبور باشند خودشان را ویران کنند، این ستون‌ها واقعاً چه چیزی را نگه داشته‌اند؟
شاید وقت آن رسیده باشد که گاهی شتر را ببینیم، به آن اشاره کنیم و بگوییم:
«بله، دیدمش.»
