در باز شد. مستقیم به سمت من آمد و نشست. بالشتک را بغل کرد و چند دقیقه به روبهرو خیره شد. بعد بلند شد و آنقدر دور اتاق چرخید که سرم گیج رفت. نمیدانم زیر لب چه چیزهایی با خودش میگفت.
دوباره نشست، اما این بار با حالت شیرجه خودش را روی من پرت کرد و شروع کرد به خندیدن. خندید و خندید. از دیدنش خوشحال بودم؛ خوشحال بودم که اینقدر شاد است. اما ناگهان خندهاش به گریه تبدیل شد.
گریه کرد. پاهایش را به من کوبید و کلماتی را مدام با خودش تکرار کرد تا اینکه خوابش برد.
وقتی بیدار شد، کتابش را برداشت و شروع کرد به بلندبلند خواندن. آنقدر خواند که گوشهایم داشت کر میشد؛ آنقدر که صدایش گرفت. بطری آب کنارش را برداشت، جرعهای نوشید و دوباره شروع کرد به بلندبلند کتاب خواندن.
همان لحظه صداهایی از خانهی پایین به گوش میرسید. او بیشتر خودش را مشغول کتاب خواندن کرد و من فهمیدم این بار هم، مثل هزاران بار دیگر، با صدای بیصدایی از من خواهش میکند:
«لطفاً تنهایم نگذار.»
لرزش پاها و دستهایش را، وقتی به من تکیه داده بود، روی پوستم حس میکردم.
و اگر روزی کسی از من بپرسد چرا اینهمه سکوت کرد و چرا گاهی خندید و ناگهان گریه کرد، فقط یک چیز میگویم:
«شما هیچوقت حق ندارید او را قضاوت کنید. شما در هیچکدام از این لحظهها کنارش نبودید؛ ندیدید چه بر او گذشت، نشنیدید چه چیزهایی زیر لب گفت و لرزش دستهایش را حس نکردید.
به نظر میرسد آدمها گاهی بیشتر از همنوع خودشان، به یک مبل احتیاج دارند؛ مبلهایی که فقط مینشینند، گوش میدهند و قضاوت نمیکنند.»