گاهی آدم از شنیدن یک حرف ناراحت نمی‌شه، از تکرار شدنش خسته می‌شه. از اینکه هر بار بخواد کاری انجام بده، یکی بهش بگه: «نمی‌تونی»، «از پسش برنمیای» یا «این کار برای تو نیست».
کم‌کم این حرف‌ها اون‌قدر تکرار می‌شن که خود آدم هم باورشون می‌کنه. دیگه قبل از اینکه کاری رو شروع کنه، به شکست خوردن فکر می‌کنه. قبل از اینکه قدمی برداره، با خودش می‌گه نمی‌شه، من نمی‌تونم. حتی ممکنه از انجام دادن کارهایی بترسه که همیشه آرزوشون رو داشته.
گاهی این اتفاق‌ها توی همون جایی می‌افتن که آدم انتظار داره بیشتر از هر جای دیگه‌ای درک بشه؛ یعنی خانواده.
یکی می‌شه فرزند آروم، زرنگ، درس‌خون و موفق و یکی دیگه مدام با ضعف‌هاش شناخته می‌شه. یکی برای خواسته‌هاش تشویق می‌شه، اما اون یکی باید برای ساده‌ترین خواسته‌هاش هم دلیل بیاره.
اینجاست که مقایسه شدن کم‌کم دردناک می‌شه. حتی ممکنه آدم از موفقیت خواهر یا برادرش هم ناراحت بشه؛ نه لزوماً چون نمی‌خواد اون‌ها موفق باشن، بلکه چون دلش می‌خواد خودش هم دیده بشه. دلش می‌خواد یک بار کسی به جای تعریف کردن از توانایی‌های دیگران، توانایی‌های اون رو هم ببینه.
چرا وقتی یکی اشتباه می‌کنه، بهش فرصت دوباره می‌دن، اما اشتباه یکی دیگه می‌شه دلیلی برای اینکه همیشه ناتوان خطاب بشه؟
گاهی خشم جای تمام حرف‌های نگفته رو می‌گیره. آدم زود عصبانی می‌شه، صداش رو بالا می‌بره، وسط حرف زدن بحث رو رها می‌کنه و ترجیح می‌ده از بقیه فاصله بگیره. بعد همه درباره بداخلاقی و بی‌ادبی‌اش حرف می‌زنن، اما کمتر کسی می‌پرسه چه اتفاقی افتاده که این‌همه ناراحتی توی دلش جمع شده.
شاید پشت اون سکوت و بی‌تفاوتی ظاهری، کسی باشه که فقط دلش می‌خواد یک بار بدون اینکه با کسی مقایسه بشه، دیده بشه.
گاهی آدم اون‌قدر از انتظارهای دیگران خسته می‌شه که حتی آرزو می‌کنه کاش اتفاقی براش می‌افتاد تا کسی دیگه ازش انتظار نداشته باشه. کاش مجبور نبود همیشه قوی باشه، همیشه خودش رو ثابت کنه و همیشه جواب پس بده. کاش یکی متوجه می‌شد که حالش خوب نیست، حتی اگر خودش هم نتونه درست توضیح بده چرا.
اما واقعاً چرا باید آدم برای اینکه بهش توجه بشه، حتماً رنج بکشه؟
چرا باید کسی بیمار بشه، شکست بخوره یا به آخر خط برسه تا دیگران متوجه بشن که به محبت و حمایت احتیاج داره؟
ضعیف بودن در یک درس، نمره پایین گرفتن، بلد نبودن بعضی کارها یا حتی مضطرب بودن، هیچ‌کدوم به این معنی نیست که آدم توانایی انجام دادن هیچ کاری رو نداره.
هرکسی ممکنه در بعضی چیزها ضعیف باشه و در بعضی چیزهای دیگه استعداد داشته باشه. هرکسی هم حق داره مسیر خودش رو انتخاب کنه، اشتباه کنه و دوباره از اول شروع کنه.
شاید خانواده‌ها گاهی فراموش می‌کنن که قرار نیست همه فرزندانشون شبیه هم باشن. قرار نیست همه به یک شکل درس بخونن، یک جور رفتار کنن یا در یک زمان مشخص به موفقیت برسن.
بعضی آدم‌ها فقط به کمی فرصت، اعتماد و تشویق احتیاج دارن. به کسی که به جای گفتن «نمی‌تونی»، بگه «امتحان کن، شاید تونستی. اگر هم نشد، دوباره تلاش می‌کنی».
هیچ‌کس نباید توی خونه خودش احساس غریبه بودن کنه. هیچ‌کس نباید فکر کنه برای دریافت محبت باید اول خودش رو به اندازه کافی خوب و بی‌نقص نشون بده.
گاهی آدم فقط دلش می‌خواد یکی بهش بگه:
«لازم نیست شبیه کسی باشی. لازم نیست همیشه موفق باشی. تو هم حق داری آرزو داشته باشی، اشتباه کنی، یاد بگیری و زندگی خودت رو بسازی.»
آدم‌ها گاهی بیشتر از هر چیزی، به این احتیاج دارن که یکی واقعاً ببینتشون. نه فقط ضعف‌هاشون رو، بلکه خودشون رو.
