بعضی رابطهها شبیه کتابن؛ کتابهایی که هر وقت دلت بخواد میتونی بازشون کنی، ساعتها باهاشون وقت بگذرونی و از حرفهاشون چیزهای تازهای یاد بگیری. میتونی ازشون فاصله بگیری و بعد از مدتها دوباره برگردی، بیاینکه لازم باشه چیزی رو توضیح بدی. درست از همونجایی که رهاشون کردی، ادامه میدن؛ انگار نه انگار که زمانی گذشته.
توی این رابطهها، همیشه یکی هست که حرفی برای گفتن داره و یکی که به شنیدن حرفهاش احتیاج داره. یکی میاد، سؤال میپرسه، درد دل میکنه و جواب میگیره. بعد میره و هر وقت دوباره چیزی خواست، برمیگرده. شاید هیچکدوم از این اتفاقها بهتنهایی ایرادی نداشته باشن، اما وقتی همهچیز به خواستن و نیاز یک نفر وابسته میشه، کمکم یه چیزی تغییر میکنه.
کسی که همیشه منتظر میمونه، ممکنه یادش بره که خودش هم نیازهایی داره. شاید اون هم دلش بخواد یکی سراغش رو بگیره، از روزش بپرسه، به حرفهاش گوش بده و بدون اینکه مجبور باشه برای جلب توجه قدمی برداره، احساس کنه حضورش اهمیت داره. اما وقتی رابطه همیشه به یه شکل پیش میره، این خواستهها جایی برای مطرح شدن پیدا نمیکنن.
مشکل از حرف زدن نیست. از اینکه یکی همیشه شنونده باشه هم نیست. مشکل از جایی شروع میشه که یه نفر باید تمام تلاشش رو برای زنده نگه داشتن رابطه بکنه و اون یکی فقط وقتی حضور داشته باشه که صداش میزنن. انگار یکی مسئول ساختن و نگه داشتن رابطهست و اون یکی فقط از چیزی که ساخته شده استفاده میکنه.
گاهی به خودمون میایم و میبینیم چقدر از این رفتوآمدهای تکراری خسته شدیم. از اینکه همیشه خودمون پیام میدیم، سراغ میگیریم، قرار میذاریم و برای نزدیک موندن تلاش میکنیم. از اینکه اگه ما قدمی برنداریم، همهچیز توی سکوت فرو میره. اونوقت با خودمون فکر میکنیم: آیا این رابطه واقعاً برای هر دومون مهمه یا فقط منم که نمیخوام از دستش بدم؟
سنگینی بار رابطه نباید روی دوش یه نفر باشه. نزدیک موندن به هم، توجه کردن و حفظ یه ارتباط، به خواستن و تلاش هر دو نفر نیاز داره. قرار نیست همیشه یه نفر شروعکننده باشه و اون یکی فقط جواب بده. گاهی لازمه هر دو نفر قدمی بردارن تا هیچکدوم احساس نکنن برای موندن توی زندگی دیگری، باید مدام حضورشون رو یادآوری کنن.
ما کتاب نیستیم. نمیشه انتظار داشت آدمها همیشه همونجا بمونن تا هر وقت بهشون نیاز داشتیم، سراغشون بریم و هر وقت نیازی نداشتیم، فراموششون کنیم. آدمها هم دلتنگ میشن، حرفهای نگفته دارن و دلشون میخواد گاهی یکی بدون هیچ بهونهای به یادشون بیفته.
شاید قشنگترین بخش یه رابطه این باشه که لازم نباشه همیشه برای مطمئن شدن از بودن یه نفر، خودمون سراغش بریم. اینکه گاهی بیمقدمه پیامی دریافت کنیم، یکی از حال و روزمون بپرسه یا بفهمیم که نبودنمون هم به چشم اومده.
رابطههای کتابی شاید پر از حرفهای شنیدنی باشن، اما وقتی تمام چیزی که بین دو نفر جریان داره به همین حرفها محدود میشه، جای خالی چیزهای دیگه احساس میشه؛ جای خالی توجه، پیگیری و تلاش متقابل.
خستهکنندهست که همیشه برگردی، چون میدونی هنوز کسی هست که باهات حرف بزنه؛ اما هیچوقت نتونی بفهمی اگه برنگردی، چیزی از این رابطه باقی میمونه یا نه.
شاید وقتش رسیده که از بعضی رابطههای کتابی فاصله بگیریم؛ نه چون حرفی برای گفتن ندارن، بلکه چون ما بیشتر از چند صفحه گفتوگو میخوایم. ما میخوایم توی زندگی هم حضور داشته باشیم، نه فقط هر وقت یکی از ما به حرف زدن نیاز داشت. میخوایم بدونیم موندنمون انتخاب هر دومونه، نه نتیجهی تلاش بیوقفهی یکی از ما.