
خاطراتی که لایک نمیخورن، اما هنوز هم میان بالا... درست مثل پستای قدیمیای که بیصدا دیده میشن، ولی کسی روشون کلیک نمیکنه.
بعضی خاطرهها مثل یه پست بیلایک میمونن.
کسی براشون واکنشی نمیذاره، ولی اونقدر زندهن که تو ذهنم همیشه پین شدن.
اون پیام نصفهکاره، اون نگاهِ آخر، اون صدایی که قطع شد...
هیچکس اونا رو لایک نکرد، چون ندیدشون.
اما من؟
من هنوز دارم باهاشون زندگی میکنم.
خاطراتی که لایک نمیخورن، معمولاً همونهاییان که توی سکوت ساخته شدن.
اون لحظهای که داشتی میخندیدی ولی ته دلت یه چیزی داشت میلرزید.
یا وقتی کسی گفت: «مواظب خودت باش» و دیگه هیچوقت نپرسید واقعاً حالت خوبه یا نه.
این خاطرهها فریاد نمیزنن.
فقط گاهی شب، وقتی سرت رو روی بالش میذاری، میان سراغت.
انگار منتظرن تو بخوای دوباره بخونیشون،
حتی اگه هیچ واکنشی براشون نیاد...
منم لایکشون نمیکنم.
فقط بازشون میکنم، آروم از روشون رد میشم و به خودم میگم:
«چقدر بعضی لحظهها بیصدا درد میکنن...»