سنگینی نگاهش را روی صورتم احساس میکنم. دختر داخل تابلو به من خیره شده است. نگاهم به چشمهایش گره خورده که ناگهان پلک میزند. نفسم در سینه حبس میشود. چند لحظه مات و مبهوت به او خیره میمانم. مگر ممکن است؟ پیش از آنکه فرصت کنم فکرم را جمعوجور کنم، گوشهی لبهایش بالا میرود. لبخندی آرام و ترسناک روی صورتش مینشیند. چند ثانیه میگذرد و بعد، لبخندش محو میشود. دوباره همان چهرهی بیحرکت و بیروح همیشگی را میبینم. انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.
آب دهانم را بهسختی قورت میدهم. عرق سردی روی پیشانیام نشسته و بدنم میلرزد. آیا این تابلو نفرین شده است؟ چشمغرهای به دختر داخل تابلو میروم و لرزانلرزان از کنارش میگذرم.
چند قدم از تابلو دور نشدهام که دوباره سنگینی نگاهی را پشت سرم احساس میکنم. دلم میخواهد برگردم و مطمئن شوم، اما جرئت نمیکنم. قدمهایم را تندتر میکنم و نگاهم به تابلوی بعدی میافتد.
نگاهم روی یکی از شاخههای درخت داخل تابلو ثابت میماند. شکل عجیبی دارد. درست مثل دستی استخوانی با انگشتانی بلند و خمیده. با دقت بیشتری نگاه میکنم. شاخه تکان میخورد. نه، اشتباه نمیکنم! انگشتانش کمی جمع میشوند و دوباره به حالت اول برمیگردند. قلبم محکم به سینهام میکوبد. قدمی به عقب برمیدارم و چشم از آن برنمیدارم.
ناگهان صدای زوزهی باد در فضای نمایشگاه میپیچد. شعلهی شمع کوچکی روی میز میلرزد و خاموش میشود. پنجرهها آرام و پیدرپی باز و بسته میشوند و صدای برخوردشان در سکوت نمایشگاه میپیچد.
نگاهم دوباره به تابلو میافتد. خشکم میزند. شاخهای که لحظاتی پیش شبیه دست انسان بود، حالا کمی به سمتم خم شده است. انگار میخواهد مرا به درون تابلو بکشد.
با وحشت زیر لب میگویم: «این مکان و تابلوهایش نفرین شدهاند»
برمیگردم تا فرار کنم، اما ناگهان خشکم میزند.
دختر درون تابلو درست پشت سرم ایستاده است. همان لبخند آرام و ترسناک روی لبهایش نشسته و چشمهایش به من خیره ماندهاند. نمیتوانم تکان بخورم. انگار پاهایم به زمین چسبیدهاند.
آرام دستش را به سمتم دراز میکند. انگشتان سرد و رنگپریدهاش به من نزدیک میشوند. میخواهم عقب بروم، اما پاهایم فرمان نمیبرند. دختر سرش را کمی کج میکند و با صدایی آهسته در گوشم زمزمه میکند:
«حالا نوبت توئه.»