امروز در شهر قدم میزدم.
شهر، مثل همیشه، پر از صدا بود.
صدای بوق ماشینها، صدای خندهی چند نوجوان، فروشندهای که رهگذران را صدا میزد، کودکی که دست مادرش را میکشید...
همه در حال حرف زدن بودند.
اما عجیب بود...
احساس میکردم مهمترین حرفها، جایی میان این همه شلوغی گم شدهاند؛
حرفهایی که هیچکس آنها را نمیشنود.
به چشمان آدمها نگاه کردم.
نه برای شناختن چهرههایشان،
فقط میخواستم بدانم پشت آن نگاهها چه چیزی پنهان شده است.
نگاه پیرمردی که آرام از کنارم گذشت.
لبخند زنی که شاید کسی از خستگیهایش خبر نداشت.
چشمان کودکی که هنوز پر از رؤیا بود.
همان لحظه فهمیدم...
هر انسانی، کتابی نانوشته است.
کتابی با فصلهایی از شادی، غم، ترس، عشق و رؤیاهایی که شاید هیچوقت کسی فرصت نکرده آنها را بخواند.
بعد با خودم فکر کردم...
اگر چشمهای غریبهها اینهمه حرف برای گفتن دارند،
پس چشمهای کسانی که هر روز کنارشان زندگی میکنم چه؟
مادرم...
پدرم...
خواهرم...
دوستم...
چند بار از آنها پرسیدهام:
«چه داستانی را هیچوقت برای کسی تعریف نکردهای؟»
چند بار پشت سکوتشان دنبال حرفهایی گشتهام که شاید سالها منتظر شنیده شدن بودهاند؟
افسوس...
ما رمانهای زیادی میخوانیم.
زندگی آدمهای زیادی را میشناسیم.
با غمها و شادیهای کسانی همراه میشویم که شاید هرگز آنها را ندیدهایم.
اما گاهی از خواندن کتاب کسانی غافل میشویم که سالهاست کنارمان زندگی میکنند.
و شاید روزی که دیگر میان ما نباشند،
تازه آرزو کنیم کاش یکبار از آنها پرسیده بودیم...
«داستانت چه بود؟»
کاش میدانستیم چه رؤیاهایی داشتند.
از چه چیزهایی ترسیدند.
چه چیزهایی را دوست داشتند.
و چند بار حرفهایشان را در سکوت پنهان کردند؛
گاهی چون فرصتی برای گفتنش پیدا نشد،
و گاهی چون هیچگاه کسی از آنها نپرسید.
شاید بزرگترین کتابهایی که در زندگی فرصت خواندنشان را داریم،
همانهایی باشند که همیشه کنارمان بودهاند.
چون...
به چشمان هر که بنگری،
داستانی، خاطرهای و شعری نهفته است؛
کتابی که هنوز کسی آن را نخوانده است.