
گاهی فکر میکنم بودن توی جمع، باید بهم احساس رشد بده، نه احساس خفگی.
باید جایی باشه که بتونم خودم باشم، نه نسخهای ویرایششده از چیزی که بقیه دوست دارن ببینن یا بشنون.
من شنیدم که استعداد دارم؛
توی صدا، توی خوندن شعر، توی اجرا...
ولی هیچوقت دلم نخواست با این استعداد کاری کنم که حس خوبی بهم نمیده.
همیشه اینطور بوده که وقتی از چیزی دور میزنم که درونم باورش نداره، یه تیکه از خودم رو جا میذارم.
دوست دارم بنویسم.
متن هام شعرهام واقعاً به من تعلق دارن.
من اونا رو نمینویسم برای وایرال شدن یا کلیک خوردن،
من مینویسم چون یه چیزی ته دلم میلرزه و میخواد بیرون بیاد.
گاهی فکر میکنم شاید چون از تنها بودن میترسم، به حرف بقیه بیشتر از حد گوش میدم.
اما دیگه نمیخوام بترسم.
نمیخوام خودم رو سانسور کنم.
نمیخوام فقط برای پذیرفته شدن، خودم نباشم.
اگه قراره توی جمعی باشم،
فقط وقتی که اجازه دارم خودم باشم.
نه بلندتر، نه کوتاهتر،
نه پُررنگتر، نه سانسورشدهتر...
همینطوری که هستم:
با واژههام، با ترسهام، با سکوتهام، با رویاهایی که گاهی هم خسته میشن.